Sztuka Współczesna. Klasycy Awangardy po 1945 (wyniki)
5 marca 2020 godz. 19:00

Cena wylicytowana: 130 000 zł
Numer obiektu na aukcji
7

Cena wylicytowana: 130 000 zł

olej/płótno, 100 x 140 cm
sygnowany i datowany p.d.: ‘J. Tarasin 73’
sygnowany, datowany i opisany na odwrociu: 'JAN TARASIN | "KOLEKCJA" II | 1973
ID: 82332
Podatki i opłaty
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i wynosi 18%.
- Do kwoty wylicytowanej doliczona zostanie opłata z tytułu "droit de suite". Dla ceny wylicytowanej o równowartości do 50 000 EUR stawka opłaty wynosi 5%. Opłata ustalana jest przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłoszonego przez NBP w dniu poprzedzającym dzień aukcji.
Pochodzenie
  • zakup bezpośrednio od artysty
  • kolekcja prywatna, Włochy
Więcej informacji
Jan Tarasin jako artysta w pełni rozwinął swój styl w latach 70. Wówczas tak chętnie malowane przezeń w martwych naturach przedmioty zaczęły ostatecznie przyjmować odrealnione formy, stając się dryfującymi w przestrzeni kształtami. Te budujące kompozycję w prezentowanej pracy w części potraktowane zostały płasko, by być zrównoważonymi przez trójwymiarowe formy. Mimo że dzieła Tarasina w większości wydają się całkowicie płaskie, wykorzystanie kilku kolorów w sferze tła sprawia wrażenie obcowania w kilku różnych, przenikających się przestrzeniach. Obrazy Tarasina są bowiem oddzielnym uniwersum, które wytworzył artysta, przez lata konsekwentnie rozwijając swoją wizję. Jego świat zbudowany jest ze swoistych symboli, które zawsze porządkowane są właściwym mu zasadom kompozycji. Prezentowana praca jest jednym z obrazów z powstającej od 1971 roku serii „Kolekcja”. Niewątpliwie, jedną z największych inspiracji do powstającego cyklu była wyprawa artysty na stypendium do Azji, którą odbył w 1962 roku. Podróżując przez kilka tygodni, odwiedził wówczas Chiny i Wietnam. Sam artysta wypowiadał się o wschodnich twórcach w następujący sposób: „Cenię ich za ich stosunek do natury, metodę pracy, dzięki której mogli się z nią identyfikować, doprowadzając do maksymalnej koncentracji nie tylko każdy ruch ręki, ale rytm oddechu, napięcie niemal każdego mięśnia, nerwu. Dzięki temu, być może, artysta może stać się na moment tym drgającym na wietrze liściem” (Jan Tarasin, 22 X 2001, [w:] Izabela Mizerska, Spotkanie z Tarasinem, [red.] Zbigniew Chlewiński, Jacek Czuryła, Marek Pietkiewicz, Płock 2007, s. 24). W szczególny sposób podziwiał Tarasin średniowieczne malarstwo chińskie, a zwłaszcza twórczość Muk’i’ego, żyjącego na przełomie XII i XIII wieku buddyjskiego mnicha. Artystę zafascynowały kompozycje mnicha wykonane tuszem na papierze – oszczędne studium owoców. Buddyjski mnich w swojej pracy miał jeden cel – koncentrację na wycinku otaczającej go fauny oraz flory, co staje się obiektem kontemplacji – a studium pozwala na medytacyjne doznania. Sposób pracy średniowiecznego twórcy, co trudno zauważyć w samych kompozycjach, był szybki, a wręcz momentalny. Uczony w skrótowy, intuicyjny sposób, za pomocą linii oraz zakoli, oddawał otaczającą go rzeczywistość. Opisana metoda malowania pomagała osiągnąć zwięzłość kompozycji, a także jasność wizji duchowej. Silne skoncentrowanie na symbolu widać również w prezentowanej pracy. „Kolekcja II” zapowiada rozwijany później konsekwentnie sposób pracy Tarasina. Prezentowany obraz przypomina odrealniony pejzaż z linią horyzontu i niebem w trakcie zachodu słońca, na którym rozłożone zostały organiczne tarasinowe modele, jakby lawirujące pomiędzy obiema wyraźnymi sferami. W przyszłości układy obrazów artysty będą rządzić się całkowicie odmiennymi prawami, w których zaczną oddziaływać wewnętrzne siły przyciągania i odpychania. Krytyczka sztuki, Ewa Gorządek, tłumaczyła, że obrazy Jana Tarasina na przestrzeni całej jego twórczości były podporządkowane jednej idei – „konkretyzacji świata przenikających i nakładających się układów, ruchu sprzecznych sił, ich uwikłań i relacji, porządku, ale i nieustającej zmienności. Traktował je jako model intelektualny, mówiący za pomocą plastycznych znaków o harmonii i dysharmonii w świecie” (Ewa Gorządek, Jan Tarasin, culture.pl/pl/twórca/jan-tarasin, dostęp 12.11.2015, [cyt. za:] Monika Jadzińska, Rytm nieregularny, zmienny..., [w:] Jan Tarasin. Metamalarstwo, [red.] Iwona Szmelter, Warszawa 2017, s. 83).