Sztuka Dawna. XIX w., Modernizm, Międzywojnie. (wyniki)
12 grudnia 2019 godz. 19:00

Mojżesz Kisling (1891 Kraków - 1953 Paryż)
Akt leżący na czerwonym prześcieradle, 1929
Cena wylicytowana: 1 100 000 zł
Numer obiektu na aukcji
23
Mojżesz Kisling (1891 Kraków - 1953 Paryż)
Akt leżący na czerwonym prześcieradle, 1929

Cena wylicytowana: 1 100 000 zł

olej/płótno, 73,2 x 100,1 cm
sygnowany l.d.: 'Kisling'
na krośnie malarskim papierowa nalepka Galerie Charpentier, papierowa nalepka opisana: 'Kisling 55', fragment papierowej nalepki, stempel wywozowy, dwa stemple Galleria d'Arte Pirra; na odwrociu dwie papierowe nalepki Galleria d'Arte Pirra
ID: 62191
Podatki i opłaty
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i wynosi 18%.
- Do kwoty wylicytowanej doliczona zostanie opłata z tytułu "droit de suite". Dla ceny wylicytowanej o równowartości do 50 000 EUR stawka opłaty wynosi 5%. Opłata ustalana jest przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłoszonego przez NBP w dniu poprzedzającym dzień aukcji.
Pochodzenie
  • Galleria d'Arte Pirra, Turyn
  • kolekcja Oscara Gheza (1905 1998), Musée du Petit Palais, Genewa
  • sprzedaż prywatna, Galerie Charpentier, Paryż
  • kolekcja prywatna, Japonia
  • dom aukcyjny Sotheby's, Nowy Jork, listopad 2014
  • kolekcja prywatna
  • DESA Unicum, maj 2018
  • kolekcja prywatna, Polska
Literatura
  • Moise Kisling. Opere Scelte, katalog wystawy, Galleria d'Arte Pirra, Torino 1972, nr kat. 8 (praca reprodukowana na obwolucie katalogu)
  • Kisling 1891-1953, katalog raisonné, red. Jean Kisling, t. 1, Paris 1971, nr 51, s. 332 (il.)
Wystawiany
  • Moise Kisling. Opere Scelte, Galleria d'Arte Pirra, Turyn, kwiecień maj 1972
  • Rétrospective Moïse Kisling, Musée du Petit Palais, Genewa, czerwiec październik 1972
Więcej informacji
Poszukiwanie „klasycznej” zasady rozpoczęło się w twórczości Kislinga około 1916 roku. Wtedy śmiało już stąpający po paryskim gruncie malarz dialogował w malarstwie z obrazami swojego przyjaciela Amedeo Modiglianiego. Modigliani uprawiał w tym czasie malarstwo oparte na wyrazistym konturze, solidnej formie i prymitywnej stylizacji, w której rezonowało doświadczenie sztuki archaicznej i pozaeuropejskiej. W 1917 roku miała miejsce skandalizująca, jedyna indywidualna wystawa, której malarz doczekał się za życia. Policja ekspozycję w galerii Berthe Weill zamknęła ze względu na obrazoburczy charakter aktów Modiglianiego. Pociągłe sylwety kobiecych ciał oraz ich erotyczny charakter daje się wyśledzić w obrazach Kislinga z drugiej i trzeciej dekady XX wieku. Kisling jednak porzucał manierę przynależną włoskiemu artyście i nadawał ciałom modelek skupioną formę artystyczną, precyzyjny, graficzny charakter, nieco nadrealny wyraz poprzez operowanie detalem na często purystycznym tle. W „Akcie leżącym na czerwonym prześcieradle” witalne ciało dziewczyny, ze skrzyżowanymi rękoma i nogami, umieścił na szezlongu przykrytym czerwoną tkaniną. Mebel nie został jednak poprawie wykonstruowany. Rzutowany cień z kolistego mebla przybiera kształt czworokąta. Ściany w tle zostały umieszczone wobec siebie pod nieregularnymi kątami. Przestrzenna konstrukcja pomieszczenia nie jest harmonijna, przez co nabiera zagadkowego charakteru. Głównym punktem odniesienia dla widza staje się więc doskonałe kobiece ciało.

Krytyka artystyczna epoki dostrzegała w obrazach Kislinga, obdarzonych „rzeczową” formą, namiętny charakter malarza. Wskazywano, że ideał piękna, który pielęgnuje, ma klasyczny rodowód, lecz malarz nasyca go własnym temperamentem. Do natury podchodził z namaszczeniem, lecz nadawał jej formy plastyczne zgodne z własną wyobraźnią i intuicją. Zygmunt Klingsland z precyzją określał ten fenomen: „(…) najchętniej posługuje się tymi pierwiastkami formy malarskiej, które są istotnymi odpowiednikami plastycznymi składników jego poglądu na świat – tak bardzo uczuciowego. Czy kiedykolwiek postępuje inaczej jakiś artysta rozumiejący konieczność i posiadający zdolność poddawania najpiękniejszych bodaj form natury subiektywnym pojęciom o pięknie i, w dalszej konieczności, założeniom swej indywidualnej wyobraźni twórczej? Im zaś wyraźniej sprecyzowane są te przekształcenia rzeczywistości i tym jaskrawiej występuje przewaga pewnych, ściśle określonych, pierwiastków składowych formy plastycznej. Stąd kunsztowna geometryczność kompozycji Michała Anioła lub fascynująca potęga światłocieniowej gry Rembrandta. I stąd cała w ogóle sztuka” (Zygmunt Klingsland, Kisling, „Wiadomości Literackie” 1935, nr 38, s. 8).