Rzeźba i Formy Przestrzenne (wyniki)
29 października 2019 godz. 19:00

Cena wylicytowana: 38 000 zł
Numer obiektu na aukcji
1

Cena wylicytowana: 38 000 zł

piaskowiec, 68 x 38 x 17 cm
ID: 78727
Podatki i opłaty
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i wynosi 18%.
- Do kwoty wylicytowanej doliczona zostanie opłata z tytułu "droit de suite". Dla ceny wylicytowanej o równowartości do 50 000 EUR stawka opłaty wynosi 5%. Opłata ustalana jest przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłoszonego przez NBP w dniu poprzedzającym dzień aukcji.
Pochodzenie
  • ze zbiorów rodziny artystki
  • dom aukcyjny Desa Unicum
  • kolekcja prywatna, Warszawa
Literatura
  • Anna Maria Leśniewska, Barbara Zbrożyna rzeźba, katalog wystawy, Centrum Rzeźby Polskiej,
  • Orońsko 2006, s. 87, poz. kat. 190 (il.)
  • Barbara Zbrożyna, Rzeźba, rysunek. Wystawa retrospektywna prac z lat 1953-1995,
  • katalog wystawy, Muzeum Sztuki Współczesnej, Radom 1995, poz. kat. 30 (il.)
  • Rzeźby i rysunki Barbary Zbrożyny, katalog wystaw, Muzeum im. Xawerego Dunikowskiego,
  • Oddział Muzeum Narodowego w Warszawie, Warszawa 1995, poz. kat. 14
  • Barbara Zbrożyna. Rzeźba. Rysunek, katalog wystawy, BWA, Zamość 1990, poz. kat. 3
  • Jadwiga Janus, Barbara Zbrożyna, katalog wystaw, La Petite Galerie, Galerie Zólner, Brema 1978, poz. kat. 4
  • Polsk skulptur, katalog wystawy, Charlottenborg, Kopenhaga 1978, poz. kat. 77
Wystawiany
  • „Barbara Zbrożyna”, Galeria Stefan Szydłowski, Warszawa 2001
  • „Barbara Zbrożyna, wystawa rzeźb i rysunku”, Galeria DAP, Warszawa 1996
  • „Barbara Zbrożyna, Rzeźba, rysunek. Wystawa retrospektywna prac z lat 1953 -1995”,
  • Muzeum Sztuki Współczesnej, Radom 1995
  • „Rzeźby i rysunki Barbary Zbrożyny”, Muzeum im. Xawerego Dunikowskiego,
  • Oddział Muzeum Narodowego w Warszawie, Warszawa 1995
  • „Barbara Zbrożyna. Rzeźba. Rysunek”, BWA, Zamość 1990
  • „Jadwiga Janus, Barbara Zbrożyna”, La Petite Galerie, Galerie Zólner, Brema 1978
  • „Polsk skulptur”, Charlottenborg, Kopenhaga 1978
Więcej informacji
„Koncentratory” autorstwa Barbary Zbrożyny to rzeźby obiekty służące kontemplacji, których celem było zaspokojenie potrzeby wyciszenia i refleksji nad życiem. W 1976 roku powstały trzy wersje „Koncentratora”, z których jedna nadal zdobi przestrzeń miejską stolicy – znajduje się przy ulicy Krasińskiego. Wszystkie wersje zostały stworzone w szczególnym momencie życia rzeźbiarki. Odbiegając od wcześniejszych, bogatych fakturowo rzeźb, które artystka kształtowała wyłącznie swoimi dłońmi, „Koncentratory” to gładkie i symetryczne prace, które skupiają uwagę odbiorcy do swego wnętrza. Zainspirowana twórczością wybitnego rzeźbiarza brytyjskiego Henry’ego Moore’a, Barbara Zbrożyna stworzyła formy organiczne i obłe, pełne subtelności i bezpretensjonalnego piękna. Jak pisano: „(...) Świadoma swoich celów, jasno i konkretnie je precyzująca, niestrudzenie poszukująca własnych form i znaków dla zapisania czasu nam danego – artystka autonomiczna, niezależna, odrzucająca modne konwencje”. Artystka, tuż po swojej wystawie w Zachęcie w 1973 roku, cieszyła się rosnącą sławą w środowisku artystycznym Warszawy. Swoją twórczością zaintrygowała intelektualistów i artystów, powodując lawinę komentarzy. Mówiono, że Barbara Zbrożyna porusza szerokie spektrum problemów twórczych, które wiążą podstawy i tendencje ówczesnej sztuki z tradycją wielkiej rzeźby. Z drugiej strony, za sens tej twórczości Wojciech Skrodzki chciał widzieć „przeżywanie czasu, który jest czasem umierania: przeżywanie świata, który jest światem nieludzkim oznaczanie śladów życia, które było walką i ofiarą”. Niezwykle ciekawym komentarzem podzielił się Mieczysław Jastrun, który w swoim dzienniku z 20 grudnia 1973 roku zapisał: W niedzielę byliśmy na wystawie rzeźb i grafiki Barbary Zbrożyny. Niektóre rzeźby wstrząsające brzydotą, odwagą w ukazywaniu grozy biologii skamieniałej. Inne 'piękne', ale w śmierci, jak owe 'podwójne sarkofagi', jak opłynięty w fale sarkofag Ofelii. Cała współczesna sztuka ukazuje, jak żadna dotąd, potworność bytu” (Mieczysław Jasturn, Dzienniki 1955-1981, Kraków 2002, s. 684). Tym, co wynika z lat twórczości Barbary Zbrożyny to wrażliwość na los człowieka i inspiracje, które płyną z natury. Od samego początku artystka podkreślała, że jej twórczość ma stanowić „próbę humanizacji nieludzkiego świata”. Artystka poszukiwała znaku, który stałby się symbolem humanistycznych idei w biologizującej formie. Wykształcona w pracowni Dunikowskiego, wypracowała unikalną, indywidulaną formułę rzeźbiarską, która daleko odbiegła od początkowo praktykowanej figuratywności. Mimo podążania w kierunku abstrakcji, Zbrożyna nie zrezygnowała z antropologicznych odniesień. U schyłku lat 50., największy wpływ na twórczość Zbrożyny wywarł wspomniany Henry Moore i inni przedstawiciele nurtu abstrakcji organicznej. Sylwetka ludzka, która była początkowym punktem odniesienia, stawała się w rzeźbie tej artystki coraz silniej zsyntezowana i uproszczona. Abstrakcja szła w parze z walorem ekspresyjnym, co dawało efekt zbliżony wyglądem do organicznych skamielin. Kolejnym krokiem były „Sarkofagi”, które swoją formą przywodziły na myśl realne przedmioty, takie jak szpitalne łóżko. „Koncentratory” to moment uspokojenia po seriach rzeźb naładowanych silnymi emocjami, które wynikały z osobistych doświadczeń.