Rzeźba i Formy Przestrzenne
29 października 2020 godz. 19:00

Estymacja: 25 000 - 35 000 zł
Numer obiektu na aukcji
54

Estymacja: 25 000 - 35 000 zł

marmur, 22 x 18,5 x 11,5 cm
unikat
ID: 61997
Podatki i opłaty
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i wynosi 18%.
Pochodzenie
  • kolekcja rodziny artystki
Literatura
  • Eröffnungsausstellung, Ars Polona, Depolma Galerie, Düsseldorf 1980, s. nlb. (il.)
  • Barbara Zbrożyna. Rzeźba, Rysunek, katalog wystawy, BWA, Zamość 1990, poz. 1
  • Rysunki i rzeźby Barbary Zbrożyny, katalog wystawy, Muzeum Rzeźby Alfonsa Karnego, Białystok 1993, s. nlb.
  • Barbara Zbrożyna, Rzeźba, rysunek. Wystawa retrospektywna prac z lat 1953 – 1995, katalog wystawy,
  • Muzeum Sztuki Współczesnej, Radom 1995, poz. kat. 37
  • Rzeźby i rysunki Barbary Zbrożyny, katalog wystawy Muzeum im. Xawerego Dunikowskiego,
  • Oddział Muzeum Narodowego w Warszawie, Warszawa 1995, poz. kat. 16
  • Anna Maria Leśniewska, Barbara Zbrożyna Rzeźba, Centrum Rzeźby Polskiej, Orońsko 2006, s. 92 (il.)
Wystawiany
  • Eröffnungsausstellung, Ars Polona, Depolma Galerie, Düsseldorf 1980
  • „Barbara Zbrożyna. Rzeźba”, Rysunek, BWA, Zamość 1990
  • „Rysunki i rzeźby Barbary Zbrożyny”, Muzem Rzeźby Alfonsa Karnego, Białystok 1993
  • „Barbara Zbrożyna, Rzeźba, rysunek. Wystawa retrospektywna prac z lat 1953 – 1995”, Muzeum Sztuki
  • Współczesnej, Radom 1995
  • „Rzeźby i rysunki Barbary Zbrożyny”, Muzeum im. Xawerego Dunikowskiego, Oddział Muzeum Narodowego
  • w Warszawie, Warszawa 1995
  • „Barbara Zbrożyna”, Galeria Stefan Szydłowski, Warszawa 2001
Więcej informacji
„Istotą tej twórczości jest przeżywanie czasu, który jest czasem umierania; przeżywanie świata, który jest światem nieludzkim; oznaczanie śladów życia, które było walką i ofiarą. Ta sztuka jest wprawdzie zwierciadłem życia, ale odbija się w śmierci. Ta sztuka to jedna z niewielu, które mogą towarzyszyć człowiekowi wtedy, gdy wszystko staje się pozbawione znaczenia, gdy jesteśmy pozostawieni sami wobec naszej samotności, opuszczenia, zdrady, nienawiści, naszej ludzkiej słabości. I wtedy nie mamy wątpliwości, że sztuka jest naprawdę i najgłębiej potrzebna; sztuka, która pozostawiła daleko zmienne kategorie piękna i estetyki i przemawia do nas językiem symbolicznych znaków o tym, co najcenniejsze i co najtrudniej osiągnąć – o ludzkiej wspólnocie, o sile duchowej, którą każdy musi wywalczyć dla siebie”. Wojciech Skrodzki, Gdy stajemy wobec, [w:] Barbara Zbrożyna. Rzeźba, malarstwo, rysunek, [red.] Ada Potocka, Związek Polskich Artystów Plastyków, Centralne Biuro Wystaw Artystycznych, Warszawa 1973, s. 14

Barbara Zbrożyna była jedną z czołowych postaci powojennej sztuki polskiej. Można ją zaliczyć do grona najważniejszych artystów w dziedzinie, takich jak Alina Szapocznikow, Halina Ślesińska, Magdalena Więcek czy Jerzy Jarnuszkiewicz. Artystka ukończyła studia na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie pod skrzydłami Xawerego Dunikowskiego. Była członkinią artystycznej Grupy 55 w latach 1955-57. W tym okresie współpracowała także z wieloma czasopismami oraz uczyła w liceach plastycznych. Prace artystki znajdują się m.in. w Muzeum Narodowym w Warszawie, Poznaniu oraz Krakowie, jak również w licznych zagranicznych kolekcjach. W centrum zainteresowań Zbrożyny już od czasów pracy dyplomowej znajdowały się przede wszystkim przedstawienia człowieka. Z czasem realizacje rzeźbiarki nabrały niezwykle ekspresyjnego charakteru, co na lata stałą się cechą rozpoznawczą jej twórczości. Dodatkowo artystka postawiła na grę niedomówieniami oraz aluzjami. Jednocześnie faktura rzeźb Zbrożyny stawała się coraz bardziej szorstka oraz „poszarpana”. W sferze zainteresowań artystki były przede wszystkim meandry ludzkiej egzystencji, refleksja nad nieuchronnym przemijaniem oraz śmiercią. W latach 60. stworzyła cykl prac „Figury żałobne” oraz „Sarkofagi”, w ramach którego znalazły się rzeźby poświęcone m.in. Xaweremu Dunikowskiemu i Janowi Palachowi – czeskiemu studentowi, który w obliczu agresji wojsk Układu Warszawskiego na Czechosłowację dokonał aktu samospalenia. Zbrożyna skupiła się w tym cyklu na konkretnych osobach, a formy jej prac były pełne skojarzeń związanych z życiem, ale też z cierpieniem. Rzeźbiarska kariera artystki to ciągłe poszukiwania oraz próby zbliżenia się do uniwersalnych znaczeń. Wszystko to odbywało się za pomocą prostych środków wyrazu. Dla artystki sztuka była odbiciem osobistej refleksji nad rzeczywistością oraz materialnym dowodem na emocjonalny stosunek do niej. Cała twórczość rzeźbiarki wynikała z jej wrażliwości – pełnej zrozumienia dla ludzkiej ułomności, i cechowała się niezmierzoną empatią oraz tolerancją. Zbrożyna była obdarzona duszą społecznika i poza karierą artystyczną angażowała się także w działalność polityczną oraz społeczną. Lata 70. XX wieku oznaczają w twórczości Barbary Zbrożyny powrót do skromnych, syntetycznych form. Powstałe w tym czasie obiekty charakteryzuje prostota, symetria, syntetyczna forma oraz gładka powierzchnia. Rzeźbiarka, podobnie jak wielu polskich artystów II połowy XX wieku, inspirowała się twórczością brytyjskiego artysty Henry’ego Moore’a, tworzącego w nurcie abstrakcji organicznej. W zaprezentowanej rzeźbie widoczne są inspiracje płynnymi, obłymi oraz mocno wypolerowanymi formami. Pomimo zmian stylistycznych rzeźby wychodzące spod dłuta artystki wciąż opowiadały tę samą historię. „Koncentratory” to przedmioty-rzeźby, które artystka tworzyła z przeznaczeniem do kontemplacji. Zaprezentowany obiekt powstał w ramach tego cyklu obfitującego w niezliczone treści metaforyczne.