École de Paris (wyniki)
7 maja 2020 godz. 19:00

Cena wylicytowana: 85 000 zł
Numer obiektu na aukcji
27

Cena wylicytowana: 85 000 zł

olej/płótno, 81 x 65 cm
sygnowany p.śr.: 'Menkes'
na krośnie malarskim papierowa nalepka inwentarzowa, stempel składu Lucien Lefebvre-Foinet w Paryżu oraz fragment niezachowanej nalepki inwentarzowej
ID: 84579
Podatki i opłaty
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i wynosi 18%.
- Do kwoty wylicytowanej doliczona zostanie opłata z tytułu "droit de suite". Dla ceny wylicytowanej o równowartości do 50 000 EUR stawka opłaty wynosi 5%. Opłata ustalana jest przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłoszonego przez NBP w dniu poprzedzającym dzień aukcji.
Pochodzenie
  • kolekcja prywatna, Polska
Więcej informacji
Zygmunt Józef Menkes wzrastał początkowo w artystycznym środowisku Lwowa, a następnie w kręgu krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. To te dwa ośrodki w pewien sposób kształtowały zdolności i sposób wyrazu młodego twórcy. W 1923 roku wraz z Joachimem Weingartem przeniósł się do Paryża. „W Paryżu, na początku, Menkes skupił się przede wszystkim na poszukiwaniu owego ładu i harmonii, które są nie tylko osobistymi odkryciami, ale i doświadczeniami czysto plastycznymi. Była to praca dająca solidne podwaliny przyszłemu dziełu, wysiłek istotny dla całości poczynań. Dzięki temu najpierw ukształtował się jego język malarski, baza dla późniejszych poczynań twórczych, które z kolei staną się wykładnią ekspresji artysty, realizacją jego założeń.” (E. Teriade, Menkes, [w:] Sigmund Menkes 1896-1986, New York 1993, s. 15). Portrety Menkesa z tego czasu mają ze sobą wiele cech wspólnych. Tak jak w prezentowanym wizerunku kobiety z muszlą operują one dynamiczną, rozmyta nieco plamą barwną tworzącą wrażenie spójnej plątaniny form i kolorów. Te barwy z kolei to wielokrotnie ciepłe odcienie czerwieni i żółcieni. Wpływają one na pogodny i łagodny w wyrazie odbiór wczesnych prac malarza, które już w przyszłości zmienić miały swój charakter. „Spokojna równowaga kompozycji z wczesnego okresu, kiedy to elementy łączyły się w całość wyłącznie po to, aby odzwierciedlać ekspresję jedności plastycznej, ustąpi wkrótce widocznemu rozmachowi, którym nacechowana jest całość kompozycji, a który podporządkowuje sobie tę wczesną równowagę doskonale wyrażając zamiar artysty.” (E. Teriade, Menkes, [w:] Sigmund Menkes 1896-1986, New York 1993, s. 16-17). Wobec tego portret kobiety, która trzyma w lewej dłoni muszlę przykładając ją do ucha i głęboko wsłuchując się w zaklęty w niej szum morskich fal jest dziełem z czasu, kiedy Menkes jeszcze eksperymentuje i wciąż poszukuje swojej życiowej i artystycznej drogi. Po II wojnie światowej koncepcja jego obrazów zmieni się diametralnie. Swobodę malarską zastąpią geometryzacja, powierzchnie operujące wypukłą, ekspresyjną fakturą oraz ogólne rozedrganie emocjonalne płynące z tworzonych kompozycji.