Dwóch chłopców z gołębiem

"Obrazy Jakuba Zuckera są zarazem łagodne i stanowcze. Pozorny spokój kompozycji kryje w sobie wewnętrzny ogień, który oddaje osobliwą mieszankę wdzięku i smutku"

Claude Roger-Marx, Jacques Zucker, Paris 1969, s. 11

 

Jakub Zucker, Dwóch chłopców z gołębiem, 1925

Słowa te wydają się być znamienne wobec kompozycji "Dwóch chłopców z gołębiem", kompozycji w której skupiają się doświadczenia paryskie i nowojorskie Zuckera. Okres, w którym powstało dzieło to niezwykle płodny okres w karierze malarza, gdy jego twórczość zdominowały sceny rodzajowe i pejzaże, cechujące się dążeniem do trafnego oddania nastroju przede wszystkim za pomocą dynamicznych zestawień barwnych oraz pełnych ekspresji ruchów pędzla dających w efekcie wrażenie ulotności chwili. Prezentowana praca jest migawkową rejestracją rodzajowości chwili, subtelności dzieciństwa; to także ukłon w stronę spuścizny Paula Cézanne'a, z którego teorii sztuki czerpali twórcy Szkoły Paryskiej.