Czesław Rzepiński

 

Czesław Rzepiński (1905 Strusów k. Trembowli - 1995 Kraków), Pejzaż miejski

 

Rzepiński to artysta, którego nazwisko kojarzone jest z nurtem dwudziestowiecznego koloryzmu. W 1923 rozpoczął edukację w krakowskiej Wolnej Szkole Malarstwa Ludwiki Mehofferowej prowadzonej przez Zbigniewa Pronaszkę i Jerzego Fedkowicza. Studia artystyczne odbył w latach 1926-29 w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych u Władysława Jarockiego, Wojciecha Weissa i Felicjana Kowarskiego. W 1929 wyjechał do Paryża, gdzie kontynuował naukę w filii macierzystej uczelni pod kierunkiem Józefa Pankiewicza. Po powrocie do Krakowa związał się z grupą Zwornik reprezentującą kolorystyczną orientację. Owo środowisko najmocniej wpłynęło na artystyczne credo artysty, który chętnie przyjmował koncepcję sztuki francuskiej, postimpresjonistów i intymistów jak Pierre'a Bonnarda i Henriego Matisse'a. To, co wyróżniało prace Rzepińskiego, to ogrom uwagi w kolorystycznym konstruowaniu kośćca kompozycji. Formę budował szerokim, miękkim duktem pędzla lub krótkimi uderzeniami tworzącymi drobne plamki. Płaszczyznę barwną na przemian rozbijał i scalał, domykając miejscami wyrazistą linią. Pulsującą chromatycznie materię malarską wzbogacał impastami. W 1936 artysta przeniósł się do Katowic, gdzie w następnym roku założył wraz z Józefem Jaremą i Józefem Mroszczakiem Szkołę Malarską im. Aleksandra Gierymskiego. Artysta był już wtedy po wystawienniczym debiucie, a jego pozycję ugruntowało między innymi pokazanie swoich obrazów w "Exposition de peintres et sculpteurs" urządzonej w Galerie Sèvres w Paryżu. Rzepiński brał także udział w ekspozycjach Instytutu Propagandy Sztuki w Warszawie oraz Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie. W latach 30. prezentował swe prace w Paryżu w Galerii Baslera i na Salonie Jesiennym. W okresie powojennym eksponował swą twórczość na około trzydziestu wystawach indywidualnych m.in. w Krakowie, Warszawie i Poznaniu, a także w Londynie, Wiedniu, Berlinie, Sztokholmie, Moskwie i Uppsali. Uczestniczył niemal we wszystkich salonach ogólnopolskich oraz w wielu pokazach polskiej sztuki za granicą. W 1945 został uhonorowany nagrodą Ziemi Krakowskiej za całokształt twórczości, a w 1958 nagrodą plastyczną miasta Krakowa. Na przełomie 1975/1976 odbyła się w Muzeum Narodowym w Warszawie, a następnie w Krakowie monograficzna wystawa artysty.