11 maja 2021

Szkice i testy Magdaleny Abakanowicz

Magdalena Abakanowicz (Szczebrzeszyński/ Wikimedia Commons)

 

Prace na papierze Magdaleny Abakanowicz cieszą się rosnącym zainteresowaniem wśród kolekcjonerów. Na lutowej aukcji Sztuka Współczesna. Prace na Papierze dwie prace autorki osiągnęły w drodze licytacji niebagatelny wynik przekraczający trzykrotnie górną granicę swojej estymacji. "Tańczącą" kupiono za blisko 34 tys. zł, natomiast akwarelę Bez tytułu ("Ptak") za ponad 31 tys. zł. Na nadchodzącej aukcji, która odbędzie się już 13 maja pojawią się aż trzy prace autorki.

 

Jedną z nich jest "Lis". Zaprezentowana praca została wykonana w kluczowym okresie twórczości artystki. To właśnie w latach 60. powstawały pierwsze abakany – formy rzeźbiarskie fascynujące miękkością oraz ekspresyjnością, wykonane z barwionego, sizalowanego włókna. Stały się one najbardziej rozpoznawalnymi dziełami artystki, które szybko przyniosły jej zarówno krajowy, jak i międzynarodowy rozgłos.

 

W przypadku "Lisa" miękko poprowadzona linia stała się osią, wokół której Abakanowicz zbudowała kompozycję. Cechą charakterystyczną dzieła jest przedstawienie dwóch jasnych plam barwnych, które w swoim wyrazie przypominają oczy tyłowego lisa. Praca zachwyca delikatnością wykonania oraz subtelnymi plamami barwnymi, które czynią z niej intrygujące dzieło na pograniczu abstrakcji oraz figuracji.

 

Dwie inne prace, które zostaną wylicytowane 13 maja to realizacje dużo późniejsze. Ptak oraz Oko to wykonane tuszem na białym arkuszu papieru abstrakcyjne formy. Warto wspomnieć, iż pomimo, że to rzeźbiarskie realizacje przyniosły Abakanowicz międzynarodowy rozgłos oraz sławę, prace na papierze stanowią niezwykle ważny aspekt jej oeuvre. To właśnie one pozwalały na testowanie oraz eksperymentowanie z pomysłami rodzącymi się w wyobraźni twórczyni. Często są one bezpośrednim efektem doświadczeń rzeźbiarskich lub ich powstanie poprzedzało kolejne etapy przestrzennych poszukiwań. Wspomniane rysunki często realizowane były na niewielkich formatach. Artystka rzadko je tytułowała, ale zazwyczaj sygnowała i datowała. Najczęściej posługiwała się tuszem lub węglem. Prace powstałe w ten sposób przedstawiały powtarzające się motywy twarzy, torsów, oczu czy masek. Łączy je szkicowa oraz syntetyczna forma. Nie zawsze udaje się jednak odgadnąć, co dana praca przedstawia.