DESA Unicum Piękna 1A

ul. Piękna 1A, 00-477 Warszawa Poniedziałek - piątek 11 - 19 Sobota 11 - 16

Eugeniusz Eibisch
(1895 Lublin - 1987 Warszawa)

Pejzaż prowansalski, około 1932-37

olej/płótno, 45,7 x 48 cm

sygnowany l.d.: 'Ebiche'

Cena: 32 300
Pochodzenie
- kolekcja prywatna, Poznań
więcej informacji
Komentarz
Eugeniusz Eibisch wyjechał do Paryża w 1922 z ramienia macierzystej Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie jako stypendysta rządu francuskiego. Malarz przebywał we Francji aż do 1939 i w tym czasie krystalizowała się jego twórczość na bazie nowoczesnych wzorów malarstwa postimpresjonizmu i Szkoły Paryskiej. Współcześni krytycy chwalili barwną harmonię jego dzieł. Eibisch posługujący się przełożoną na francuski formą nazwiska, Eibiche, w 1926 wszedł w kontakt z wpływowym marszandem Leopoldem Zborowskim. Tenże podpisał z artystą kontrakt na wyłączność, dzięki czemu Eibisch stał się ważnym nazwiskiem w kolekcjonerskim pejzażu Paryża. Drugim ważnym promotorem jego malarstwa stał się od 1930 słynny galerzysta Georges Bernheim. „Pejzaż prowansalski” powstał w okresie plenerów malarza w Cassis na południu Francji. Eibisch brawurowo ujął w śmiałe, lecz klarowne formy krajobraz wzgórz Lazurowego Wybrzeża. Paleta barwna, nasycona i wyrazista, rozpięta jest między żółcieniami, błękitem, zielenią i kontrastowymi akcentami czerwieni. „Pejzaż prowansalski” bliski jest w formalnym charakterze obrazom fowistów z południa Francji, krajobrazom Mojżesza Kislinga i innych progresywnych przedstawicieli Szkoły Paryskiej. Pisarz i przyjaciel artysty Roger Martin du Gard pisał o charakterze jego dzieła: „Eibiche należy do tych, którzy podlegając naciskowi własnego temperamentu i jednocząc w swej sztuce podstawowe wartości współczesne, pracuje w sposób niestrudzony nad zgłębieniem tajemnicy wielkiej tradycji”.
Biogram artysty
Studiował w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych pod kierunkiem Jacka Malczewskiego i Wojciecha Weissa. W 1922 roku wyjechał do Paryża. W czasie pobytu we Francji dużo wystawiał m.in.: na salonach paryskich: Jesiennym i Niezależnych. W 1939 roku wrócił do Polski; objął katedrę rysunku w krakowskiej ASP, a od 1945 roku był rektorem tejże uczelni. W latach 1950-19 był profesorem malarstwa w ASP w Warszawie. Po wojnie brał udział w wielu prestiżowych wystawach na świecie. Otrzymał nagrodę Guggenheim Museum w 1960 roku W okresie paryskim malował pejzaże, martwe natury i portrety bliskie stylistyce Chaima Soutine'a. W latach późniejszych potwierdził swą przynależność do nurtu kolorystycznego.

ID: 69491

Używamy informacji zapisanych za pomocą plików cookies w celu zapewnienia maksymalnej wygody w korzystaniu z serwisu. Mogą też korzystać z nich współpracujące z nami firmy badawcze oraz reklamowe. Jeśli nie wyrażasz zgody, ustawienia dotyczące plików cookies możesz zmienić w swojej przeglądarce. Tak, rozumiem