Sztuka Współczesna. Klasycy Awangardy po 1945
1 października 2020 godz. 19:00

Eduardo Mac Entyre (1929 Buenos Aires - 2014 Buenos Aires)
"Obraz w ruchu" ("Pintura Generativa"), 1965
Estymacja: 150 000 - 200 000 zł
Numer obiektu na aukcji
16
Eduardo Mac Entyre (1929 Buenos Aires - 2014 Buenos Aires)
"Obraz w ruchu" ("Pintura Generativa"), 1965

Estymacja: 150 000 - 200 000 zł

olej/płótno, 80 x 80 cm
sygnowany, datowany i opisany na odwrociu: 'E. A. MAC-ENTYRE | OLEO.- 1965 | "PINTURA GENERATIVA" | 3_ VARIANTE DE UN TEMA" | 080x0.80'
ID: 89408
Podatki i opłaty
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i wynosi 18%.
- Do kwoty wylicytowanej doliczona zostanie opłata z tytułu "droit de suite". Dla ceny wylicytowanej o równowartości do 50 000 EUR stawka opłaty wynosi 5%. Opłata ustalana jest przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłoszonego przez NBP w dniu poprzedzającym dzień aukcji.
Pochodzenie
  • Braswell Galleries Inc., USA 1999
  • kolekcja prywatna, Polska
  • Desa Unicum, 2017
  • kolekcja prywatna, Polska
Więcej informacji
Konstruktywizm zapoczątkowany w pierwszej połowie XX wieku w Wenezueli stał się stylem narodowym początkowo w rzeźbie okresu lat 50. W kolejnej dekadzie używane przez południowoamerykańskich rzeźbiarzy kontrastowe zestawienia barw i tekstur zbliżały ich do sztuki op-artu, duża grupa artystów oficjalnie pozostawała zresztą oficjalnie częścią tego nurtu. Eksperymenty z percepcją podejmowały między innymi druciane, ruchome rzeźby Jesús Rafael Soto i monumentalne instalacje Alejandro Otero w przestrzeni miejskiej (Delta Solar, 1977, Waszyngton). Abstrakcyjne rzeźby tworzyli również w owym czasie Eduardo Ramírez Villamizar i Edgar Negret konstruujący instalacje z jednobarwnych metalowych płyt, których tytuły sugerowały mentalne i duchowe przemiany – ich twórczość formalnie zbliżała się to minimal artu, najbardziej gorącego wówczas trendu na nowojorskiej scenie artystycznej.

Iluzjonistyczne płótna tworzyli tacy artyści jak Nemesio Antúnez, który za konstrukcyjną podstawę swoich kompozycji obrał pole szachownicy. Drugim z najbardziej znanych malarzy związanych z malarstwem optycznym był pochodzący z Argentyny Eduardo Mac Entyre, twórca ruchu „Generative art”, który zapoczątkował w 1959 w Buenos Aires. Poprzez nakładanie na siebie niezliczonej ilości przecinających się, geometrycznych linii tworzył obrazy wywołujące złudzenie ruchu i trójwymiarowości. Prace Mac Entyre przywołują wczesne, konstruktywistyczne rzeźby z pleksiglasu, ale brak namacalnej w nich skali sprawia, że wydają się nieskończone – niczym galaktyki w procesie formowania.

Pierwsza indywidualna wystawa artysty odbyła się w Buenos Aires w galerii Comte w 1954, kolejna zaś w 1959 w galerii Peuser. Sztuka Mac Entyre od razu przyciągnęła uwagę dwóch znaczących dla młodej argentyńskiej sztuki postaci – lokalnego marszanda Ignacio Pirovano oraz ówczesnego dyrektora Muzeum Sztuki Współczesnej – Rafaela Squirru. Artysta szybko stał się jednym z głównych twórców związanych z abstrakcją geometryczną, skupionych w artystycznym ugrupowaniu, uprawiających twórczość w duchu Generative art – ruchu z założenia wykluczającym częściowo lub całkowicie decyzyjności artysty, przyznającym akt kreacji na przykład systemom komputerowym opartym na algorytmach bądź działających na zasadach przypadkowości. Przypominający ze swego założenia ruch dadaistyczny Genarative art wyraził się w różnych dziedzinach sztuki – muzyce, sztukach wizualnych, literaturze czy architekturze, wpłynął również w znaczący sposób na pionierów sztuki wideo w zakresie tworzenia wizualizacji. Do przedstawicieli tego kierunku zaliczają się tacy artyści jak Ellsworth Kelly, Hans Haacke, François Morellet, Sol LeWitt czy pionier mappingu – Mark Napier. Na gruncie polskim wśród twórców sztuki generatywnej należy wymienić przede wszystkim Ryszarda Winiarskiego, który akt kreacji oparł na randomizacji i analizie statystycznej. Eduardo Mac Entyre urodził się w Buenos Aires w rodzinie europejskich imigrantów. Od dziecka przejawiał talent artystyczny, swoją twórczą drogę rozpoczął od studiowania dawnych mistrzów – Dürera, Rembrandta czy Hansa Holbeina, w późniejszym okresie uległ fascynacji impresjonizmem oraz kubizmem. Od drugiej połowy lat 50. rozwijał swoje zainteresowanie sztuką abstrakcyjną, wkraczając na grunt optycznej iluzji i sztuki generatywnej. Jego szkicowe, zbudowane za pomocą setek wyznaczonych przez algorytm linii prace przywodzą na myśl matematyczne wykresy włoskiego matematyka Leonarda Fibonacciego, choć, dzięki dołączeniu elementu przypadkowości, malowane przez niego zwielokrotnione spirale osiągają o wiele wyższy stopień komplikacji. W 1986 artysta za swoją twórczość uhonorowany został przez Organizację Państw Amerykańskich za wybitny wkład w rozwój nowoczesnej sztuki w Ameryce Łacińskiej.