Sztuka Współczesna. Klasycy Awangardy po 1945 (wyniki)
26 listopada 2020 godz. 19:00

Estymacja: 18 000 - 25 000 zł
Numer obiektu na aukcji
30

Estymacja: 18 000 - 25 000 zł

olej/płótno, 40 x 26 cm
sygnowany i datowany p.g.: 'JS | 95'
na odwrociu naklejka Galerii Milano w Warszawie
ID: 82062
Podatki i opłaty
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i wynosi 18%.
- Do kwoty wylicytowanej doliczona zostanie opłata z tytułu "droit de suite". Dla ceny wylicytowanej o równowartości do 50 000 EUR stawka opłaty wynosi 5%. Opłata ustalana jest przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłoszonego przez NBP w dniu poprzedzającym dzień aukcji.
Więcej informacji
„W tych prostych tematach zdobyć się na właściwe ’przekroczenie’, być delikatnym i silnym, wyjść z banału, udać się w te rejony, w których może zrodzić się coś prawdziwego z (…) myślenia, odczuwania natury, życia, rozumienia kondycji człowieka”. Jacek Sienicki Jacek Sienicki należał do grona artystów debiutujących podczas znamiennej w historii PRL-u wystawy Młodej Plastyki „Przeciw wojnie – przeciwko faszyzmowi”, która odbyła się w warszawskim Arsenale w 1955. Jak pisze Małgorzata Kitowska-Łysiak, Sienicki głównie czerpał inspiracje z twórczości Witolda Wojtkiewicza i Olgi Boznańskiej. Zwłaszcza malarstwo Boznańskiej, chłodne i stonowane, zdaje się stanowić nieoczywiste źródło artystycznych impulsów dla malarzy II połowy XX wieku. Podobnie jak Boznańska, Sienicki w swojej twórczości ograniczył się do kilku tematów, wokół których wypracował osobisty styl. W centrum jego zainteresowania znalazły się portrety, martwe natury, zazwyczaj we wnętrzu pracowni, obrazy zewnętrznych ścian domów. Celowo zawężony zakres malarskich tematów przywołuje skojarzenia z twórczością Cezanne’a, który także celowo wypracowywał osobisty styl poprzez malowanie wielu wariacji pejzaży i martwych natur. W „Martwej naturze z kwiatem” widać charakterystyczną dla Sienickiego wąską gamę kolorystyczną przełamaną elementami intensywnego koloru w celu podkreślenia formy najważniejszych obiektów. Obrazy Sienickiego cechuje też grube, nakładane szerszym pędzlem impasto owocujące teksturą, która sama w sobie nadaje kompozycji dodatkową strukturę.