Sztuka Współczesna. Instalacje - Environment - Nowe Media
3 grudnia 2020 godz. 20:00

Estymacja: 100 000 - 150 000 zł
Numer obiektu na aukcji
219

Estymacja: 100 000 - 150 000 zł

papier, drewno, 31 x 90 x 190 cm (wymiary największej pracy)
sygnowany, opisany i datowany: 'KOJI KAMOJI | "ŁÓDŹ" | 1986'
instalacja złożona z trzech elementów: łodzi i dwóch kwadratowych kartonów o wymiarach 44 x 44 cm

kartony opisane od spodu: 'fragment do instalacji "Łódź" 1986 | Nr 1. | Koji Kamoji' oraz 'fragment do instalacji "Łódź" 1986 | Nr 2. | Koji Kamoji'
ID: 92895
Podatki i opłaty
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i wynosi 18%.
- Do kwoty wylicytowanej doliczona zostanie opłata z tytułu "droit de suite". Dla ceny wylicytowanej o równowartości do 50 000 EUR stawka opłaty wynosi 5%. Opłata ustalana jest przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłoszonego przez NBP w dniu poprzedzającym dzień aukcji.
Wystawiany
  • Koji Kamoji. W ciszy, wystawa indywidualna, Galeria Działań, Warszawa, 1986
  • Koji Kamoji. Dziura wiatr kamienie, wystawa indywidualna, Muzeum Sztuki w Łodzi, Łódź, 24.07 26.08.1990
  • Koji Kamoji, wystawa indywidualna, Kunstmuseum Kloser Unser Lieben Frauen, Magdeburg, 23.03 23.06.2013
Więcej informacji
Koji Kamoji jest artystą, który na przestrzeni lat konsekwentnie realizuje opisany powyżej cel – opowiada o przeszłości i stara się wykorzystać jej elementy. Na początku swojej twórczości malował ekspresyjne obrazy, które jednak z czasem zastąpiły realizacje oszczędniejsze oraz bardziej zdyscyplinowane pod względem formalnym. Nieraz artysta stosuje przytłumioną kolorystę oraz w stylistyce nawiązuje do estetyki geometrii. W ramach dyplomu na warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych wykonał cykl „dziurawych obrazów”, na który składały się obrazy-reliefy w kształcie płaskich pudełek. Obiekty można było układać na podłodze lub wieszać na ścianie, na niektórych z nich pojawiły się dziury, które były obwiedzione czarnym konturem, co było symbolicznym przedstawieniem pustki. Była to próba wyjścia z malarstwa sztalugowego ku przestrzeni. W tym okresie to właśnie ona stała się dla autora najważniejsza i spowodowała, że zwrócił się on ku instalacjom. W 1972 Kamoji stworzył projekt „Dwa Bieguny”, w ramach którego na ścianach galerii zawiesił po jednym dużym białym obrazie w różowych ramach, a na środku galerii umieścił sporych rozmiarów kamień, który po raz pierwszy został przez niego użyty. Ważnymi elementami w twórczości Kamoji była również woda i niebo. W pracy „Dziecko w lesie” (Okuninka| 1998) autor ustawił na brzegu jeziora krąg składający się z dwunastu cynowych wiader wypełnionych wodą. W każdy wiadrze na powierzchni pływała łódeczka z liścia trzciny. W kształcie i materiale przypominały one zabawki, którymi bawił się autor w dzieciństwie. Pośrodku kręgu umieścił lustro, w którym, wraz z zaproszonym do udziału małym chłopcem, przeglądał się. Instalacja była opowieścią o powrocie do dziecięcej wyobraźni, którą, jak podkreślał artysta, nosimy w sobie pomimo upływających lat. Zaprezentowana praca powstała w podobnym czasie co opisany projekt. Jej głównym elementem jest używana, polichromowana łódź. Chropowata faktura oraz liczne uszczerbki pokazują efekt działania czasu na obiekt. Artysta pozbawił łódkę rufy oraz dziobu i zastąpił je białymi kartkami papieru. W pracy porusza zagadnienia, które znajdują się w centrum jest artystycznych zainteresowań – przeszłość, kwestie pamięci oraz teraźniejszość. Artysta potraktował rufę łodzi jako symbol przeszłości, dziób natomiast jako reprezentanta przyszłości. Odcięte elementy zostały zastąpione dwoma białymi kartkami papieru symbolizującymi niebyt. Poprzez opisane interwencje oraz pozostawienie kadłuba łódki jako głównego elementu pracy artysta chciał wydobyć teraźniejszość, pozbawioną przyszłości oraz przeszłości, której symbolem staje się zaprezentowana instalacja. Praca była prezentowana m.in. na wystawie, która odbyła się w muzeum w Unser Lieben Frauen w Magdeburgu. Niecodzienna i nieoczywista przestrzeń wystawiennicza wnętrza romańskiego klasztoru z XI wieku współgrały z pracami Kamojiego, które charakteryzuje prostota, naturalne materiały oraz oszczędność środków.