Sztuka Współczesna. Instalacje - Environment - Nowe Media
3 grudnia 2020 godz. 20:00

Krzysztof Wodiczko (ur. 1943 r., Warsaw)
"Instrument osobisty", 1972/2016
Estymacja: 12 000 - 15 000 zł
Numer obiektu na aukcji
225
Krzysztof Wodiczko (ur. 1943 r., Warsaw)
"Instrument osobisty", 1972/2016

Estymacja: 12 000 - 15 000 zł

lambda/papier fotograficzny, pianka PCV, 20,4 x 90 cm (w świetle oprawy)
ID: 84204
Podatki i opłaty
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i wynosi 18%.
- Do kwoty wylicytowanej doliczona zostanie opłata z tytułu "droit de suite". Dla ceny wylicytowanej o równowartości do 50 000 EUR stawka opłaty wynosi 5%. Opłata ustalana jest przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłoszonego przez NBP w dniu poprzedzającym dzień aukcji.
Więcej informacji
„Instrument umożliwia przekształcenie dźwięków otoczenia. Instrument funkcjonuje dzięki ruchom dłoni. Instrument reaguje na światło słońca. Instrument jest przenośny. Instrument jest używany w dowolnym miejscu i dowolnym czasie. Instrument jest przeznaczony wyłącznie do użytku autora. Instrument umożliwia autorowi osiągnięcie wirtuozerii.” KW „Instrument osobisty” jako przyrząd do słuchania dźwięków otoczenia powstał w 1969 roku. W tym czasie Krzysztof Wodiczko pracował jako konsultant w Studiu Eksperymentalnym Polskiego Radia i właśnie tam „Instrument osobisty” został wyposażony we wszystkie niezbędne elementy elektroniczne, elektroakustyczne, filtry tranzystorowe. Główna konstrukcja instrumentu została wykonana w laboratorium prototypów Polskich Zakładów Optycznych. Instrument był zbudowany z mikrofonu, dużych, dźwiękoszczelnych słuchawek i dwóch rękawiczek. Mikrofon umieszczony na czole artysty zbierał dźwięki otoczenia. Przekazywał je do urządzenia filtrującego umieszczonego w słuchawkach i połączonego ze sterującymi nim czujnikami światła zainstalowanymi w rękawiczkach. Ruchy dłoni regulowały słyszalność dźwięków. Zamknięcie dłoni wyciszało, a obrócenie dłoni w kierunku światła otwierało dopływ dźwięków z otoczenia. Artysta jako użytkownik instrumentu wykonywanymi odpowiednio gestami sterował dźwiękiem w dowolny sposób. Po raz pierwszy „Instrument osobisty” był prezentowany w 1971 roku w Galerii Współczesnej w ramach „Wystawy młodych”. Fotografie z katalogu są dokumentacją performance’u przeprowadzonego przez Krzysztofa Wodiczkę na ulicach Warszawy w 1972 roku. Ideą „Instrumentu osobistego” jest świadomy wybór i kontrola tego, co chce się słyszeć. Artysta w taki sposób opisywał swoje dzieło: „Ważną w tamtym czasie pracą był dla mnie ‘Instrument osobisty’ (1969). Podobnie jak ‘Pojazd’ był performatywnym instrumentem prezentowanym na ulicach miasta. W posługiwaniu się nim uosabiałem pozbawionego głosu, niemego społecznie obywatela miasta, dla którego słuchanie było jedynym udziałem w tym, co się wokół niego działo. Instrument prywatny, zaprojektowany do funkcjonowania w przestrzeni publicznej, stanowił narzędzie filtrujące, służące doskonaleniu sztuki wybiórczego słuchanie i osiągania wirtuozerii w czytaniu między wierszami”. Dzięki instrumentowi była możliwa indywidualna ucieczka przed zniewoleniem w przestrzeni publicznej. (za: Krzysztof Wodiczko Przejście 1969-1979, Fundacja Profile, Warszawa 2013, s. 64) W wywiadzie z 1992 roku Wodiczko podkreślał również prekursorski charakter instrumentu dla jego dalszych działań artystycznych: „’Instrument osobisty’ stał się punktem wyjścia dla wszystkich moich prac publicznych, gdyż był pierwszą próbą merytorycznej definicji sytuacji człowieka jako ‘obywatela’ w zdominowanej ‘przestrzeni publicznej’. Był również pierwszą próbą strategii zabierania głosu i mówienia poprzez przestrzeń, nawet w warunkach praktycznego braku prawa do prywatnego głosu, w całkowicie upolitycznionej przez rząd przestrzeni. Proponował technikę mówienia poprzez przemilczanie, niedomówienia czy też groteskową egzaltację milczenia.” (Wywiad z Krzysztofem Wodiczko, rozmawiała Maria Morzuch, w: Krzysztof Wodiczko, katalog wystawy, Muzeum Sztuki w Łodzi, Łódź 1992, s. 6) „Instrument osobisty” jest jednym z pierwszych instrumentów krytycznych autora. Później Wodiczko zaprojektował również: Pojazd dla bezdomnych (1988-89), Laskę tułacza (1992), Rzecznik obcego (1993), Egidę (1998) i Rozbroję (2000). Krzysztof Wodiczko jest artystą-projektantem. Tworzył obiekty, projekcje, filmy wideo oraz teksty na temat sztuki w przestrzeni publicznej. W latach 1962–1968 studiował wzornictwo przemysłowe w pracowni prof. Lecha Tomaszewskiego na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Pracował w Centralnym Biurze Wzornictwa, Zakładach Zjednoczenia Przemysłu Elektronicznego „Unitra” (1968-1970) oraz Polskich Zakładach Optycznych w Warszawie (1970-1975). Wykładał m.in. w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie i na Politechnice Warszawskiej, École Nationale Supérieure des Beaux Arts w Paryżu, Cooper Union School of Art w Nowym Jorku, University of Hartford w Hartford, Connecticut, Institute of Technology w Nowym Jorku, Ontario College of Art w Toronto. Był dyrektorem Center for Advanced Visual Studies w Massachusetts Institute of Technology, Cambridge. Wykłada w Szkole Wyższej Psychologii Społecznej w Warszawie, na wydziale Nowych Mediów ASP w Warszawie oraz na Harvard University.