Sztuka Dawna • XIX wiek - Modernizm - Międzywojnie (wyniki)
4 czerwca 2020 godz. 19:00

Cena wylicytowana: 35 000 zł
Numer obiektu na aukcji
2

Cena wylicytowana: 35 000 zł

olej/sklejka, 59,5 x 44,5 cm
sygnowany, datowany i opisany l.d.: 'Jarosławom Nowickim | Państwu Młodym w upominku | w dzień zaślubin | Wlastimil Hofman | 1937'
ID: 85029
Podatki i opłaty
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i wynosi 18%.
- Do kwoty wylicytowanej doliczona zostanie opłata z tytułu "droit de suite". Dla ceny wylicytowanej o równowartości do 50 000 EUR stawka opłaty wynosi 5%. Opłata ustalana jest przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłoszonego przez NBP w dniu poprzedzającym dzień aukcji.
Pochodzenie
  • kolekcja prywatna, Małopolska
Więcej informacji
Mityczny Apollin to bóg piękna i patron sztuki. W jego gestii starożytni sytuowali również łucznictwo, z którym to w znacznie większym zakresie kojarzona była jednak jego siostra, Artemida, bogini lasów i zwierzyny, wielka łowczyni. Tematyka mitologiczna czy religijna pojawiała się w twórczości Wlastimila Hofmana już w bardzo wczesnym okresie twórczości. W młodzieńczych, tchnących młodopolskim nastrojem pracach z niebywałym wyczuciem łączył on dwie antagonistyczne sfery – przestrzenie sacrum i profanum. W tenże sposób artysta przenosił swoje Madonny w strefę wiejskich łąk, a chłopięce postacie faunów sadzał pośród rozpiętych szeroko gałęzi nadrzecznej wierzby. Fantastyczne stworzenia ewoluowały wraz z samym twórcą i towarzyszyły mu przez całe życie. Zasiadający wśród skał Apollo to postać z innego wymiaru. Pod całkiem realną postacią młodego chłopca kryje się pewnego rodzaju irrealna forma. Nieznacznie wydłużone ciało ukazane w charakterystycznym skręcie nasuwać może porównania z pełnymi absurdu figurami XVI-wiecznych manierystów. Absurd zresztą wydaje się w tym kontekście określeniem adekwatnym. W taki właśnie sposób określił prace Hofmana już na przełomie XIX i XX stulecia znany wiedeński krytyk oraz historyk sztuki, Karl Michael Kuzmány. W 1908, przy okazji recenzji XXX wystawy Secesji Wiedeńskiej zwrócił uwagę na subtelne kompozycje operujące wyrazistym rysunkiem i odznaczające się wzmiankowaną już powyżej atmosferą absurdu (Karl Michael Kuzmány, Die Frühjahr-ausstellung der Wiener Secession, „Die Kunst für Alle”, XXIII, 1908, H. 17, s. 398).