Sztuka Dawna • XIX wiek - Modernizm - Międzywojnie (wyniki)
4 czerwca 2020 godz. 19:00

Cena wylicytowana: 16 000 zł
Numer obiektu na aukcji
12

Cena wylicytowana: 16 000 zł

olej/płótno, 61 x 70,5 cm
sygnowany p.d.: 'a. karpiński'
ID: 85000
Podatki i opłaty
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i wynosi 18%.
- Do kwoty wylicytowanej doliczona zostanie opłata z tytułu "droit de suite". Dla ceny wylicytowanej o równowartości do 50 000 EUR stawka opłaty wynosi 5%. Opłata ustalana jest przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłoszonego przez NBP w dniu poprzedzającym dzień aukcji.
Więcej informacji
Efemeryczne, przepełnione atmosferą melancholii martwe natury Alfonsa Karpińskiego znakomicie oddają nastrój epoki, w której powstały i doskonale wpisują się w dekadencką wizję świata przełomu wieków. Prace artysty to jakby zastygłe w czasie fotografie upamiętniające przedmioty. Karpiński chętnie stosował w swoich kompozycjach układy horyzontalne. Przestrzeń wypełniał głównym motywem – wazonem z kwiatami oraz towarzyszącymi mu często puzderkami, szkatułkami i porcelanowymi figurkami. W tle umieszczał zegary i obrazy trudne do zidentyfikowania, gdyż ukazane fragmentarycznie, niczym mało istotny i drugoplanowy element obrazu. Róże to jedne z ulubionych kwiatów malarza, najczęściej pojawiających się na jego płótnach. Ułożone w biało błękitnym wazonie kontrastują one ze sobą bielą i różem. Poniżej zaobserwować można opadłe, lekko zwiędłe płatki. To także jeden ze stałych motywów Karpińskiego, który odnosi się do ulotności i przemijalności życia, a tym samym wprowadza do martwej natury dawny motyw vanitas. Porcelanowe puzderko o orientalnym wzorze, to z kolei, inna fascynacja epoki Młodej Polski, a mianowicie zauroczenie sztuką Japonii propagowane na przełomie wieków w Krakowie przez wybitnego kolekcjonera jakim był Feliks „Manggha” Jasieński. Ten niepozorny bibelot, jak i waza z kompozycją kwiatową odbijają się na gładkiej, połyskującej powierzchni blatu stołu bądź komody, na której stoją. Martwe natury Alfonsa Karpińskiego to dzieła o złożonej, dualistycznej strukturze. Z jednej strony artysta kreuje realistyczny obraz rzeczywistości, w której w zgodzie z prawami natury odtwarza cienie rzucane przez przedmioty, ich barwy czy bliki świetlne. Z innej perspektywy zaś, widoczne jest także wrażeniowe, impresjonistyczne podejście twórcy przejawiające się poprzez nieco rozmyte formy, dynamicznie kładzione plamy farby i ogólne rozedrganie powierzchni dzieł, które zdają się wibrować, pulsować swoim wewnętrznym rytmem.