Spragnieni Piękna. Aukcja Dobroczynna
24 lutego 2020 godz. 21:20

2

Cena wywoławcza: 1 000 zł

granit czarny bretoński
Więcej informacji
Po okresie formistycznym, z którym Zamoyski spektakularnie zerwał, organizując w 1923 roku w Zakopanem pokaz „Koniec formizmu”, kiedy to demonstracyjnie rozbił kilka własnych rzeźb z tego etapu twórczości, artysta uczynił dominującym tematem swoich prac akty kobiece. Pracę nad rzeźbą „Ewa” Zamoyski zaczął pod koniec lat 20. XX wieku. W zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie zachowały się archiwalne fotografie artysty pracującego nad blokiem kamienia, z którego wydobywa kształt leżącej, nagiej „Ewy”. Zamoyski, świetnie zbudowany, uprawiający wiele sportów, dysponował ogromną siłą fizyczną niezbędną do kucia. Posiadł niezwykłą finezję i delikatność w obchodzeniu się z kamieniem, dzięki której umiał wydobyć niuanse materiału, aby osiągnąć pożądany efekt. Wybierał kamienie, które zachwycały żyłkowaniem czy ziarnistością, a następnie umiał te walory wykorzystać w rzeźbach. Lubił wyzwania i szukał coraz twardszego surowca. „Ewę” wykuł z bretońskiego czarnego granitu – skały o delikatnie odbijających światło małych ziarnach. „Ewa” była pokazana na XX Biennale w Wenecji w 1936 roku i w tym samym roku, w grudniu, Muzeum Narodowe w Warszawie zakupiło rzeźbę bezpośrednio od artysty. Rok później na Międzynarodowej Wystawie Sztuki i Techniki w Paryżu została nagrodzona złotym medalem. Druga wersja tej rzeźby (tzw. „Ewa II”) znajduje się w Museo de Arte Moderna w São Paulo, gdzie artysta mieszkał w latach 40 i początku lat 50. „Ewa” to pierwsza rzeźba Augusta Zamoyskiego zakupiona do zbiorów Muzeum Narodowego w Warszawie.