Rzeźba i Formy Przestrzenne
29 października 2020 godz. 19:00

Estymacja: 1 200 000 - 1 500 000 zł
Numer obiektu na aukcji
12

Estymacja: 1 200 000 - 1 500 000 zł

brąz patynowany, 180 x 60 x 30 cm
sygnowany i numerowany: ‘MITORAJ | 1/6’ oraz pieczęć odlewni: 'FONDERIA D'ARTE | DEL CHIARO | PIETRASANTA | LUCCA ITALY'
edycja: 1/6
ID: 87191
Podatki i opłaty
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i wynosi 18%.
- Do kwoty wylicytowanej doliczona zostanie opłata z tytułu "droit de suite". Dla ceny wylicytowanej o równowartości do 50 000 EUR stawka opłaty wynosi 5%. Opłata ustalana jest przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłoszonego przez NBP w dniu poprzedzającym dzień aukcji.
Pochodzenie
  • kolekcja prywatna, Polska
Literatura
  • Igor Mitoraj, Sculptures Monumentales, katalog wystawy, Jardin des Tuileries, Paryż 2004, ss. 74-75
Wystawiany
  • „Igor Mitoraj, Sculptures Monumentales”, Jardin des Tuileries, Paryż 2004
Więcej informacji
Analizując twórczość Igora Mitoraja, nie sposób nie dostrzec oczywistych konotacji z antykiem oraz grecko-rzymską kulturą. W jednej z rozmów artysta wyznał: „ponieważ ludzie patrzą kliszami także na sztukę, chciałbym powiedzieć, że moja sztuka nie jest kopią antyku. Staram się tylko tchnąć ducha antyku, reszta jest jak najbardziej współczesna” (fragment rozmowy z Łukaszem Radwanem, Życie musi być usłane kolcami. Rozmowa z Igorem Mitorajem, rzeźbiarzem, „Wprost” 2009, nr 29). Stwierdzenie to wydaje się kluczowe dla zrozumienia całokształtu twórczości artysty, która niewątpliwie czerpie ze sztuki klasycznej, lecz uzupełnia ją o współczesny wyraz. Na powinowactwo figur Mitoraja z antycznymi posągami niewątpliwy wpływ miało obcowanie z rzymskimi kopiami w trakcie jego nauki na krakowskiej Akademii. Poznanie faktycznych antycznych pierwowzorów jest bowiem zupełnie niemożliwe. Posągi Fidiasza, mistrza artysty, podobnie jak pozostałe rzeźby najwybitniejszych twórców epoki, uległy destrukcji, co nasuwa kolejną myśl o twórczej mistyfikacji Mitoraja. Powiązanie rzeźb artysty z antycznymi posągami sprowadza się wobec tego jedynie do nadania im przez artystę mitologicznych tytułów, które jednak nie zawsze mają swój odpowiednik w greckiej mitologii, czego przykładem jest prezentowana w niniejszym katalogu rzeźba „Ikaria”. Forma rzeźb Mitoraja nieustannie ulega postmodernistycznej transformacji, gdzie niemal na naszych oczach jedna forma przeobraża się w kolejną. Możemy zaobserwować przeróżne kontaminacje, połączenia oraz przesunięcia najbardziej zaskakujących fragmentów rzeźb z innymi. Artysta świadomie odejmuje części ciała i twarzy swoim postaciom, stylizując własne prace na muzealne dzieła, które przetrwały wieki, lecz nie bez uszczerbku.

To właśnie kategoria „fragmentu” charakterystyczna dla myśli neoklasycystycznej XVIII stulecia zdaje się kluczowa w rozumieniu fenomenu artysty. Wówczas zarówno w pisarstwie, jak i sztuce odnotowano, że to właśnie skrawek, okruch przeszłości, potrafi ze szczególną siłą działać na wyobraźnię. U Mitoraja pojawiają się więc postaci herosów, tytanów, centaurów, Ikara, ale też Ikarii, uskrzydlone męskie popiersia oraz żeńskie figury z zasłoniętymi głowami gorgon miejscami intymnymi. Ogarnięty pasją tworzenia Mitoraj zdaje się prowadzić nieustanny dialog z własną twórczością. Swoje rzeźby, częstokroć pomniejszone bądź powiększone w skali, zredukowane do zaledwie fragmentu, niczym cytat powiela w swoich kolejnych realizacjach. I tak wykonany z czarnego marmuru „Grepol nero” (2002) najpierw pojawia się w „Colonna I” (1985), uskrzydlona „Ikaria” (1996) w „Paesaggio Ikaria” (1997) oraz „Pannello con centauro” (1999), a pozbawiony głowy oraz ręki tors z kwadratowym wycinkiem na piersi występuje zarówno w „Porta Italica” (1997), jak i „Paesaggio Ithaka” (1997).

Figura ludzka w ujęciu Mitoraja zawsze pełna jest tajemnic, poetyckiej siły, ale także wyrafinowanego, klasycznie pojmowanego piękna. Rzeźby artysty ujmują zmysłową fizycznością oraz ekspresją samej bryły, którą podkreśla subtelna gra światłocienia. To właśnie tęsknota za doskonałością, liczne odwołania do sprawdzonych i potwierdzonych już kanonów piękna, a przede wszystkim wspomniana już tajemnica emanująca z prac artysty czyni tę sztukę niezwykle aktualną, zwłaszcza wedle aktualnych dylematów współczesności. Twórczość Mitoraja należy zatem traktować jako ukłon w stronę grecko-rzymskiej kultury, która stała się dla artysty jedynie przyczynkiem dla własnej, niczym niepohamowanej wyobraźni.