Grafika Artystyczna. Sztuka Współczesna
27 października 2020 godz. 20:00

Estymacja: 7 500 - 9 000 zł
Numer obiektu na aukcji
211

Estymacja: 7 500 - 9 000 zł

serigrafia/papier, 68,5 x 67,5 cm (zadruk)
sygnowany ołówkiem p.d.: 'Vasarely' oraz opisany l.d.: '179/250'
ID: 89712
Podatki i opłaty
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i wynosi 18%.
- Do kwoty wylicytowanej doliczona zostanie opłata z tytułu "droit de suite". Dla ceny wylicytowanej o równowartości do 50 000 EUR stawka opłaty wynosi 5%. Opłata ustalana jest przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłoszonego przez NBP w dniu poprzedzającym dzień aukcji.
Więcej informacji
„Sztuka musi stać się hojna i całkowicie upowszechniona. Sztuka musi być szczerze współczesna. Od tego momentu nowe technologie są po to, by niezwłocznie rozpowszechniać sztukę ludziom”.

Victor Vasarely

Zaprezentowana praca jest serigrafią powstałą na podstawie obrazu wykonanego rok wcześniej o tym samym tytule – „Nebulus”. Dzieło o wymiarach 200 cm x 200 cm posiadało imponującą historię. Z Vasarely Center w Nowym Jorku trafiło ono do amerykańskiej prywatnej kolekcji. W rękach prywatnego kolekcjonera w Polsce znalazło się po aukcji w domu aukcyjnym DESA Unicum w 2018 roku, gdzie zostało wylicytowane za niebagatelną kwotę 2 milionów złotych. Motyw prezentowany na grafice jest emblematyczny dla twórczości artysty. Kontrastowe kolory, podporządkowanie kompozycji figurom geometrycznym oraz oddane po mistrzowsku wrażenie ruchu są cechami charakterystyczni dla twórczości Vasarely’ego.

Warto podkreślić, że artysta zdecydowanie wyprzedzał swoją epokę. Przewidując erę technologii komputerowej, tworzył swoje nieskazitelne geometryczne kształty, wykorzystując jedynie podstawowe środki wyrazu artystycznego, które w rezultacie były bardzo blisko grafiki cyfrowej. W tym sensie Vasarely przewidział obszary, gdzie technologia będzie miała gruntowny wpływ na ludzkość w następnych dekadach. Ku udoskonalaniu swojej techniki artysta badał związki pomiędzy sztuką a nauką, mawiał, że te dwie formy ludzkiej ekspresji powinny pozostawać ze sobą w bliskiej styczności, aby tworzyć nową, wyimaginowaną jakość, która jest w zgodzie z ludzką wrażliwością i dotychczasową wiedzą.

Lata 70. były kształtującym okresem w życiu i rozwoju artystycznym malarza. W 1970 otwarto poświęcone jego twórczości muzeum w Gordes. Niespełna pięć lat później w Aix-en-Provence utworzono natomiast fundację jego imienia (jednym z jej patronów był Georges Pompidou), a nieco później w rodzinnym mieście artysty – Peczu – otwarto kolejną instytucję poświęconą jego dorobkowi.

Sztukę Vasarely’ego tego okresu charakteryzuje subtelna dekoracyjność. Malarz coraz częściej eksperymentował z kolorem i rozwijał mozaikowe układy swoich kompozycji. Od 1960 Vasarely definiował swoją sztukę jako „folklor planetarny”. Jego zdaniem każda stworzona przez niego „jednostka plastyczna” odpowiadała strukturze wszechświata. W latach 70. stały się u niego wyraźne również poszukiwania malarskiej głębi – co widoczne jest także w kompozycji „Nabulus”. „Abstrakcyjny” język artysty nie był pozbawiony ideowej podbudowy, którą Vasarely formułował w swoich tekstach teoretycznych z tego okresu. We wszystkich wypowiedziach malarz wyraźnie podkreślał uniwersalny charakter sztuki. Postulował fuzję dwóch sprzecznych postaw: chęci wyeliminowania indywidualnego pierwiastka w tej dziedzinie twórczości (poprzez modułową, powtarzalną kompozycję) oraz dawanie jej poetyckiego wydźwięku. To właśnie te postulaty sprawiły, że Vasarely został okrzyknięty „romantycznym astronautą”, hybrydą uduchowionego artysty i „naukowca”, wierzącego w sztukę opartą na matematyczno-fizycznych prawidłach widzenia.