Classic Blue (wyniki)
28 maja 2020 godz. 19:00

Kajetan Sosnowski (1913 Wilno - 1987 Warszawa)
Z cyklu "Obrazy puste", około 1964
Cena wylicytowana: 26 000 zł
Numer obiektu na aukcji
15
Kajetan Sosnowski (1913 Wilno - 1987 Warszawa)
Z cyklu "Obrazy puste", około 1964

Cena wylicytowana: 26 000 zł

olej/płótno, 65 x 50,2 cm
nieczytelna nalejka na odwrociu
ID: 81858
Podatki i opłaty
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i wynosi 18%.
- Do kwoty wylicytowanej doliczona zostanie opłata z tytułu "droit de suite". Dla ceny wylicytowanej o równowartości do 50 000 EUR stawka opłaty wynosi 5%. Opłata ustalana jest przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłoszonego przez NBP w dniu poprzedzającym dzień aukcji.
Więcej informacji
Kajetan Sosnowski znany jest między innymi dzięki seriom monochromatycznych płócien, które tworzył od początku lat 60. Po eksperymentach niefiguratywnych w II połowie lat 50., zwracając się w stronę malarstwa nieprzedstawiającego, artysta stworzył serię „Obrazów pustych”, po której później nastąpiły cykle „Metalepseis” (1972) oraz „Katalipomena” (1975). Te z pozoru „puste” płótna powstawały bez użycia pędzla – Sosnowski malował je, nakładając farbę palcami, bezpośrednio na powierzchnię tkaniny rozpiętej na blejtramie. W późniejszych latach zainteresował się nową metodą tworzenia – zszywaniem fragmentów materiałów, które w efekcie tworzyły ciekawe wizualnie kompozycje. Subtelne różnice światłocieniowe zachodzące na powierzchni płócien wynikały bowiem z różnego ułożenia splotów – w taki sposób, że na każdej części światło odbijało się inaczej. Od lat 80. Sosnowski nazywał je „Interwencjami”, a do końca życia tworzył na tej samej zasadzie serię o tytule „Układy równowartościowe”. Na pozór proste kompozycje Sosnowskiego oparte są o dogłębne studia artysty, szczególnie z zakresu nauk ścisłych. Twórca twierdził, że o prawdziwości dzieła sztuki decyduje możliwość wytłumaczenia go w logiczny sposób. Jak inni artyści awangardowi wierzył, że zadaniem artysty jest dążenie do wykorzystywania w swojej działalności wiedzy empirycznej oraz czerpania ze zdobyczy nauk ścisłych. W przypadku jego malarstwa to światło było tym zagadnieniem, które z jednej strony zyskało malarską reprezentację, a z drugiej było przedmiotem zainteresowania artysty jako zjawisko fizyczne dające się opisać i zbadać. Julian Przyboś mówił o pracach artysty: „Czy możliwe, by nasz Sosnowski odkrył naprawdę nowe światło, to jest jego nową zjawę malarską? (…) Wydaje się, jakby Kajetan odwrócił efekt widzenia, jaki osiągnęli impresjoniści (…) zdaje się, że w ten sposób udało się Sosnowskiemu stworzyć nową odmianę malarstwa pozaabstrakcyjnego – a nie figuralnego (…) To, co maluje, światło, ujął malarsko w sposób niepraktykowany, bo i ujrzał je inaczej: jakby je zgarnął z oczu impresjonistów, skupił i tę rzeczywistość trudno uchwytną wtopił we wnętrze obrazu, żeby przebijało przez farby. Tę rzeczywistość – powiadam – bo przecież promieniowanie świetlne jest rzeczywistością prawdziwszą niż rzeczy i ich wygląd. Dlatego to sądzę, że Kajetan Sosnowski przekroczył granicę malarstwa abstrakcyjnego” (Barbara Kowalska, Polska awangarda malarska 1945-1980. Szanse i mity, Warszawa 1988, s. 189-190). Malarstwo dla Kajetana Sosnowskiego przez lata praktyki stało się zagadnieniem do badania, fizycznym zjawiskiem, które mógł na nowo przepracowywać i opisywać. Eksperymentując przy tworzeniu każdego nowego płótna, stworzył dzieła o niezwykle uniwersalnym charakterze.