Artoutlet. Sztuka Współczesna (wyniki)
2 lipca 2020 godz. 19:00

Cena wylicytowana: 8 000 zł
Numer obiektu na aukcji
5

Cena wylicytowana: 8 000 zł

olej, szpilki lutowane/blacha cynkowa, 44 x 44 cm
sygnowany i datowany p.d.: 'Tyszkiewicz 85'
ID: 85899
Podatki i opłaty
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i wynosi 18%.
- Do kwoty wylicytowanej doliczona zostanie opłata z tytułu "droit de suite". Dla ceny wylicytowanej o równowartości do 50 000 EUR stawka opłaty wynosi 5%. Opłata ustalana jest przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłoszonego przez NBP w dniu poprzedzającym dzień aukcji.
Pochodzenie
  • dar bezpośrednio od artystki
  • kolekcja prywatna, Warszawa
Więcej informacji
„Pamiętam zniszczone i zniekształcone dłonie Teresy, kontrastujące z jej ciągle pięknym ciałem. Długotrwały, wielomiesięczny proces nabijania szpilkami papieru, fotografii, płótna czy obiektów stał się dla artystki swego rodzaju transowym performansem angażującym jej ciało w działanie zakładające rytmiczne nawarstwianie gestu i powtarzalność”. Zofia Machnicka

Teresa Tyszkiewicz zadebiutowała w 1980 roku jako autorka eksperymentalnych filmów, prezentując między innymi obraz „Dzień po dniu”. Wskutek wybuchu stanu wojennego i drastycznego ograniczenia wolności artystycznej, wraz ze swoim partnerem Zdzisławem Sosnowskim, wyprowadziła się do Francji. Tam rozwinęła swój język artystyczny i zaczęła pracować w ulubionej technice: papieru naklejonego na płótno i pokrytego warstwą gęstej farby. Wtedy też zaczął się dla niej tak zwany etap „szpilkowania”. W 1981 roku artystka zaczęła używać szpilek, które szybko stały się znakiem rozpoznawczym twórczości Tyszkiewicz. Małe przedmioty na przestrzeni lat pojawiały się w ogromnej liczbie prac i wystąpień – czasem stłoczone, wbite rytmicznie w powierzchnię płótna, pokryte farbami, innym razem rozsypane na twarzy leżącej artystki lub zdobiące przywdziewaną przez nią do fotografii maskę. Prezentowany obraz to przykład takiego właśnie dzieła, którego kompozycja została zbudowana z małych metalowych przedmiotów – dla Tyszkiewicz „doświadczenia i metafory bólu”, a jednocześnie „symboli zmagania się z przeszkodami”. Niemalże obsesyjny proces wbijania małych metalowych igieł miał w „sobie element dramaturgii związanej z powtarzalnym i brutalnym w swojej istocie gestem przekłuwania mięsistej i stawiającej opór materii” (Zofia Machnicka). Prezentowana praca bez tytułu, pochodząca z 1985 jest wariacją na dany temat wykonaną w technice wykorzystującej proces lutowania – za pomocą lutu szpilki zostały tutaj przytwierdzone do metalowej płyty. Mimo, że artystka znana jest głównie z tworzenia filmów oraz obrazów wysadzanych szpilkami, za główne medium jej pracy można by uznać ciało. Jako jedna z twórczyń końca XX wieku Tyszkiewicz eksplorowała temat cielesności ludzkiej, w szczególności kobiecej. Ciało jest u niej zarówno źródłem przyjemności, jak i cierpień, to także obiekt seksualny, manifestujący swoją płeć.