Artoutlet. Sztuka Współczesna (wyniki)
2 lipca 2020 godz. 19:00

Cena wylicytowana: 35 000 zł
Numer obiektu na aukcji
2

Cena wylicytowana: 35 000 zł

akryl, ołówek, flamaster/deska, 59 x 59 cm
sygnowany i datowany p.d.: 'Winiarski 99' oraz opisany l.d.: 'chance in game'
sygnowany i opisany na odwrociu: 'Winiarski | game 7 x 7'
ID: 73047
Podatki i opłaty
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i wynosi 18%.
- Do kwoty wylicytowanej doliczona zostanie opłata z tytułu "droit de suite". Dla ceny wylicytowanej o równowartości do 50 000 EUR stawka opłaty wynosi 5%. Opłata ustalana jest przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłoszonego przez NBP w dniu poprzedzającym dzień aukcji.
Opinie
  • autentyczność potwierdzona przez rodzinę artysty
Więcej informacji
Ryszard Winiarski jest uznawany za jednego z czołowych przedstawicieli polskiego indeterminizmu w sztukach wizualnych. Podobnie jak Roman Opałka, przekraczał w swoich pracach funkcje i znaczenia tradycyjnie rozumianych dzieł sztuki. Odrzucał estetyzm na rzecz podejścia stricte naukowego. Od końcowego efektu dużo istotniejszy był dla niego cały proces powstawania dzieła. Prace Winiarskiego to dzieła pozbawione emocji i subiektywności twórcy. Celem w jego realizacjach była transparentność, która nie zostawia miejsca asocjacjom i interpretacji. Powstające obrazy, szkice oraz rysunki nie były celem, ale „produktem ubocznym” przyjętego systemu operacji myślowych i to właśnie w nich manifestowała się postawa twórcza Winiarskiego. Artysta zresztą chętniej swoje prace nazywał „obszarami” lub „próbami wizualnej reprezentacji układów statystycznych”, rezygnując ze statusu obrazu – dzieła sztuki. Winiarski konsekwentnie podążał za wypracowanym na początku swojej twórczości założeniem – pragnieniem połączenia sztuki z nauką. Artyście o podwójnym wykształceniu – malarskim i inżynieryjnym – przyświecał cel wypracowania zasad regulujących powstawanie dzieła. Jednocześnie dążył do uproszczenia środków artystycznego wyrazu. W tym zakresie przedstawiona praca jest pełną realizacją założeń, z których słynie artysta. Winiarski pracę nad obrazem zaczynał od szczegółowego określenia zasad reagujących jego zamierzony wygląd jeszcze przed rozpoczęciem malowania. To właśnie założenia, w których określał procesy powstawania dzieł, były dla artysty kluczowe. Niejednokrotnie Winiarski swoje realizacje określał mianem efektów ubocznych i unikał nazywania ich obrazami – używał przede wszystkim określenia „obszary”. Jak opowiadała Janina Ładnowska o realizacjach artysty i ich inspiracjach: „Przyroda żywa i nieożywiona daje świadomość nieskończonej ilości narastających struktur modularnych – komórki istot żywych, słoje drzewne, plastry miodu, koralowce, muszle, radiolarie, kości ssaków i ości ryb, ptasie gniazda, płatki śniegu, kryształy minerałów… Znajomość tych struktur wykorzystywana była przez budowniczych wszystkich epok od murzyńskich chat po P. L. Nerviego. Obraz narastających struktur naturalnych bywa odczytywalny niekiedy w skali makro, która ujawnia również zawirowania, anomalie, przerosty i niedorozwoje, zaś możliwość ich pojawiania się ukazują prawa statystyki. Struktury te jawią się jako skomplikowane układy geometryczne, często bardzo wizualnie atrakcyjne. Niekiedy zaś, te niewidoczne, dają się zrekonstruować w formie ideowych schematów rysunkowych. Z drugiej strony, także układy matematyczne dają się ująć w figury rysunkowe (np. trójkąt Pascala). Ta podwójna relacja pozwala sądzić, że Winiarski podporządkowuje swoją sztukę utopijnej wierze w doskonałość matematyki i statystki i uznał ich nadrzędność nad powierzchowną wizualnością świata. Według praw matematyki i praw rządzących losem sięgnął do prac rządzących rozrostem struktur modularnych” (Janina Ładnowska, Ryszard Winiarski, Warszawa 1991, s. nlb.).