Art Outlet. Sztuka Dawna (wyniki)
30 czerwca 2020 godz. 19:00

Cena wylicytowana: 15 000 zł
Numer obiektu na aukcji
76

Cena wylicytowana: 15 000 zł

olej/płótno, 94 x 74 cm
sygnowany i datowany l.d: 'Rafał Malczewski 56'
na odwrociu papierowa nalepka: 'Rafał MALCZEWSKI (1892-1965) | St. Simeone Stylites | oil | (...) x 28'
ID: 86199
Podatki i opłaty
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i wynosi 18%.
- Do kwoty wylicytowanej doliczona zostanie opłata z tytułu "droit de suite". Dla ceny wylicytowanej o równowartości do 50 000 EUR stawka opłaty wynosi 5%. Opłata ustalana jest przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłoszonego przez NBP w dniu poprzedzającym dzień aukcji.
Pochodzenie
  • kolekcja prywatna, Stany Zjednoczone
  • dom aukcyjny DESA Unicum, Warszawa, marzec 2015
  • kolekcja prywatna, Polska
Więcej informacji
Rafał Malczewski to artysta dalece intrygujący, na wskroś oryginalny, który stworzył swój własny, niepowtarzalny sposób odwzorowania rzeczywistości. Nie posiadał artystycznego wykształcenia akademickiego, a największą nauką dla niego była opieka jego ojca – kanonicznego dziś malarza, wizjonera modernizmu – Jacka Malczewskiego; to on od wczesnego dzieciństwa wprowadzał syna w świat swych artystycznych praktyk i przemyśleń. Jacek wielokrotnie portretował syna, a Rafał zdobywał przy nim warsztat operowania pędzlem. Czynnikiem równie mocno zaszczepiającym w Rafale Malczewskim wizję artysty była również atmosfera zamieszkiwanego młodopolskiego Krakowa, w tym bliskie kontakty za pośrednictwem ojca, rektora krakowskiej ASP, z miejscową elitą intelektualną. Na ukształtowanie przyszłego malarza wpłynął także pobyt w Wiedniu, w którym spędzone pięć lat studiów pozwoliły na poznanie europejskich kierunków w sztuce, w filozofii i literaturze. Rafał Malczewski poznał teorię psychoanalizy Freuda oraz rewolucyjny ekspresjonizm Egona Schielego. W okresie dojrzałości Rafał Malczewski najmocniej związał się z Podhalem; w latach 1915-39 mieszkał w Zakopanem. Był zamiłowanym taternikiem, doskonałym narciarzem i ratownikiem TOPR. To właśnie kontakt z górami sprawił, iż malarskie oeuvre Malczewskiego zdominował tatrzański pejzaż. Artysta operował stylizowaną, dekoracyjną formą utrzymaną w „prymitywizującej” konwencji. Kreował nadrealne w nastroju pejzaże, posługując się jednorodnymi płaszczyznami lśniących, żywych barw i nawarstwiającymi niemalże teatralnymi kompozycjami. Był poetyckim realistą. Tendencje artystyczne, które narosły wokół sztuki Rafała Malczewskiego sprowokowały go do podjęcia radykalnej stylistyki u zmierzchu jego działalności. Artysta, opierając się na zdobytych doświadczeniach symbolistycznych w pracowni ojca, naleciałości kubizmu i futuryzmu oraz sztuki quasi-naiwnej pod koniec życia zaczął eksperymentować formalnie i ikonograficznie. W latach 40., po emigracji artysty do Kanady i Stanów Zjednoczonych, da się wyśledzić w jego pracach stopniowe odchodzenie od wypracowanej w XX-leciu gładkiej maniery. Przykładem tej predylekcji jest prezentowane w katalogu dzieło „Szymon Słupnik” z 1956. Obraz Rafała Malczewskiego „Szymon Słupnik” jest szczególną redakcją tematu. Malczewski w sugestywny sposób miesza na swoim obrazie klasyczną ikonografię świętego eremity z surrealistycznym ujęciem pejzażu. Szymon Słupnik, wedle wzorców sztuki Kościoła Wschodniego, siedzi na wysokim, wąskim słupie; odziany jest w chroniący go od słońca i deszczu płaszcz z kapturem. Pustelnika otacza odrealniony pejzaż. Składa się on z ciemnofioletowego nieba i rysujących się na nim złotej, ognistej chmury i blado świecącej gwiazdy. Szymon Stylita, zwany także Szymonem Starszym i Szymonem Słupnikiem, był pierwszym i niewątpliwie najbardziej znanym z chrześcijańskich eremitów, którzy zdecydowali się żyć na platformie umieszczonej na kilkumetrowej kolumnie. Taka praktyka pustelnicza była powszechna w Kościele Wschodnim począwszy od V wieku. Szymon Stylita urodził się na pograniczu Syrii i Cylicji około 390. Po śmierci rodziców wstąpił do wspólnoty zakonnej. Po krótkim czasie zawiedziony zachowaniem współbraci wystąpił jednak ze zgromadzenia i założył swój własny erem. W pobliżu Antiochii Syryjskiej zbudował kamienny, kilkunastometrowy słup, na którym umieścił drewnianą platformę. Na niej – według podań – żył, modlił się, uzdrawiał i głosił kazania. „Szymon Słupnik” należy do kategorii dzieł wyjątkowych w spuściźnie artysty, a zarazem stanowi symboliczne domknięcie pewnego biograficznego i plastycznego etapu, gdyż w 1957 udar mózgu i częściowy paraliż zmusił artystę do zarzucenia malarstwa olejnego na rzecz akwareli.