Sztuka Współczesna. Prace na papierze.

21 listopada 2019, godz. 19:00
Powrót do katalogu
5

Andy Warhol
(1928 Pittsburg - 1987 Nowy Jork)

Dolar, 1982 r.

serigrafia/papier, 101,6 x 56,8 cm

opisany na pieczęci na odwrociu 'ANDY WARHOL 1982' oraz na pieczęci: 'Andy Warhol | Art Authentication | Board, Inc. | Authenitic' oraz ołówkiem: 'A182.984' na odwrociu naklejka z Antoine Helwaser gallery z opisem pracy oraz naklejka z Christie's unikat

Estymacja: 500 000 - 800 000
Pochodzenie
- kolekcja prywatna, Brescia
- kolekcja prywatna, Warszaw
Podatki i opłaty
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i wynosi 18%.
więcej informacji
Komentarz
„Zarabiać pieniądze to sztuka, pracować to sztuka, ale robić dobre interesy – to sztuka największa”.

– ANDY WARHOL

Zaprezentowana praca została wykonana techniką powielania zwaną serigrafią lub sitodrukiem. Andy Warhol określany jest mianem innowatora, który zmienił sposób myślenia o procesie powielania w grafice, poszerzył jego granice oraz sposoby zastosowania. Uczynił z niego proces wręcz malarski. Większość prac Warhol odbijał własnoręcznie, ale nie sygnował ich, ani nie datował, dzięki czemu stworzył pozór powielania bez końca i nieokreślonego nakładu. Zaprezentowana praca posiada unikatowy numer nadany jej przez Andy Warhol Foundation. Dodatkowo warto podkreślić, iż jest to unikatowa praca.

Jak opisywała innowacyjny charakter prac Warhola Dorota Folga-Januszewska: „Za obrazowe źródło grafiki uznał fotografię, czyli zapis o pośrednictwie technicznym, także powielany, ale i tu przewrotnie negując powielarność fotografii, za każdym razem indywidualizował ją jako malarz. Stąd tyle różnych wersji tych samych twarzy, motywów, rzeczy. Proces ten nazywał dekalkomanią oryginalną, w której w efekcie końcowym najważniejszy był ruch pędzlem, smuga kreski, plama i każde inne indywidualne przekształcenie” (Andy Warhol. Wystawa z kolekcji Jose Mugrabiego, [red.] Dorota Folga-Januszewska, Warszawa 1998, s. 13).

Andy Warhol jest zaliczany do czołówki pop-artowych artystów. Opisywanie jednak Warhola jedynie jako artysty to błąd. Był on nie tylko postacią, która zrewolucjonizowała sztukę, ale także stał się symbolem amerykańskiego snu. W ciekawy sposób o micie oraz sile oddziaływania postaci Warhola w Polsce pisała Dorota Folga-Januszewska przy okazji wystawy prac artysty w Muzeum Narodowym w Warszawie oraz Muzeum Narodowym w Krakowie w 1998:
„Nazwisko Andy Warhola zawiera w sobie cząstkę mitu wielkiego sukcesu w Ameryce, mitu, który kierował ku temu kontynentowi miliony emigrantów z Europy Środkowej. Dlatego właśnie postać Warhola dla Czechów, Polaków, Słowaków czy Węgrów to nie tyle symbol sztuki, ile symbol transformacji i całocielesnego wstąpienia do raju komercji. Mit Warhola w tej części Europy z przyczyn historycznych jest podwójny: Słowak umyka gehennie losów innych artystów. Jest to mit wyzwolenia, oczyszczenia, neutralizacji. Nazwisko zostaje skrócone o jedną literę (‘Warhol’ zamiast ‘Warhola’) i wymawiane inaczej, z ‘Warhola’ rodzi się ‘Łorhol’. W amerykańskiej wymowie nie ma już cienia słowiańskiego znaczenia ‘warchoł’ – leniuch, obibok i potencjalny złoczyńca (‘Warchoły łamały prawo. Warchołowie zrywali sejmy’ – podaje Witold Doroszewski w Słowniku poprawnej polszczyzny, Warszawa 1980, s. 849). Po drugie: syn emigrantów z Czechosłowacji wznosi się na szczyt gwiazdorstwa. Jest gwiazdą i przebywa z gwiazdami. Nie wiadomo, czy twarze Marilyn Monroe, Jackie Kennedy, Liz Taylor trafiły do jego obrazów jako symbole medialnej kreacji, czy stały się tymi symbolami, ponieważ powielane zostały w nieskończoność dzięki sztuce Warhola. Postać i życie Warhola jest też utożsamieniem tego wszystkiego, czego tak brakowało w Europie Środkowej w okresie sowieckiej dominacji: wolności wyboru, wolności ironii i wielkich pieniędzy inwestowanych w sztukę” (Andy Warhol. Wystawa z kolekcji Jose Mugrabiego, [red.] Dorota Folga-Januszewska, Warszawa 1998, s. 9).

„Nie ma znaczenia, czy obraz przedstawia Mona Lisę, banana, czy okulary Hansa Rittmana – ważne, żeby to było naprawdę ‘pop’!”.

– ANDY WARHOL

Postać Warhola odcisnęła ogromne piętno nie tylko na zachodnim, ale także wschodnim świecie sztuki. Kim był jednak mityczny artysta? Andy Warhol, a właściwie Andy Warhola był synem Andrieja Warholi oraz Julii Zawackiej. Artysta studiował do 1949 na Wydziale Projektowania Carnegie Institute of Technology w Pittsburghu. Talent manualny odziedziczył prawdopodobnie po matce, która w czasach Wielkiego Kryzysu zarabiała, wykonując papierowe kwiaty oraz malując pisanki. Po ukończonych studiach Warhol przeniósł się do Nowego Jorku, gdzie powstały jego pierwsze prace – były to przede wszystkim projekty wystaw, rysunki do gazet czy projekty modowe. Już początkowe prace cechował indywidualny charakter, który czynił z tych komercyjnych realizacji artystyczne projekty. W efekcie w 1952 otrzymał The Art Directors Club Medal za reklamy prasowe. Pomimo iż artysta szybko stał się profesjonalnym designerem i w krótkim czasie osiągnął wielkie sukcesy w wybranej przez siebie dziedzinie, nigdy nie opuszczała go wewnętrzna autoironia, co sprawia, że oglądając jego realizacje, nigdy nie możemy być pewni, czy nie są one kpiną z odbiorcy.

Wraz z coraz ambitniejszymi oraz coraz kreatywniejszymi realizacjami, Warhola na początku lat 60. zamienił się w artystę krytycznego, który postrzegał reklamę jako skarbnicę wiedzy o podświadomości społeczeństwa komercyjnego. Chętnie używał popularnej symboliki, która jego zdaniem oddawała tożsamość amerykańskiego społeczeństwa XX wieku. Artysta coraz śmielej zaczynał negować stosowane przez siebie symbole i pokazywać widzowi ich wielowymiarowość. Jak opisuje krytyczka Dorota Folga-Januszewska: „Wybrane przez Warhola ‘znaki’, którymi są zarówno puszka zupy, jak i twarz aktorki – nie są już nawet symboliczne, nie niosą bowiem nic poza własną formą. Powierzchowne jak powielalna w nieskończoność kopia, są w intencji krzykiem protestu artysty przeciw: spłaszczeniu miłości do kilkunastu standardowych zachowań, ograniczeniu reakcji i spontaniczności bycia do ‘modnego modelu’ prezentowanego przez subkultury młodzieżowe. Powielane obrazy twarzy Marilyn, Liz, Jackie to czerwone światło rzucane na kryzys tajemnicy, to sprzeciw wobec pustki jako bezpiecznej oazy” (Andy Warhol. Wystawa z kolekcji Jose Mugrabiego, [red.] Dorota Folga-Januszewska, Warszawa 1998, s. 11).

Lata 70. były dla artysty okresem przede wszystkim poszukiwania bogatych patronów, pod których opieką mógł dalej tworzyć. Wśród nich znaleźli się m.in. Mick Jagger, Brigitte Bardot czy Michael Jackson. W tym okresie założył także własne czasopismo „Interview” oraz wydał książkę „The Philosophy of Andy Warhol”. Lata 80. były okresem powrotu do sukcesu finansowego. Stało się tak za sprawą nowych przyjaźni. Do grona przyjaciół Warhola należeli m.in. Julian Schnabel, David Salle, Francesco Clemente czy Enzo Cucchi. Warto wspomnieć także o specjalne relacji, którą artysta utrzymywał z Jean- Michel Basquiatem. Warhol zmarł w 1987 na skutek rutynowej operacji w Nowym Jorku.
Biogram artysty
Amerykański artysta, twórca pop-artu. Znany głównie z tworzenia prostych, seryjnych kompozycji, wykorzystujących przedmioty użytku codziennego oraz produkty konsumpcyjne, przedstawione w jaskrawych barwach. W podobny sposób portretował ikony pop kultury oraz przedstawicieli życia publicznego, m.in.: Brigitte Bardot, Marilyn Monroe, Elvis Presley, Jacqueline Kennedy Onassis, Marlon Brando, Elizabeth Taylor.

ID: 79431

Używamy informacji zapisanych za pomocą plików cookies w celu zapewnienia maksymalnej wygody w korzystaniu z serwisu. Mogą też korzystać z nich współpracujące z nami firmy badawcze oraz reklamowe. Jeśli nie wyrażasz zgody, ustawienia dotyczące plików cookies możesz zmienić w swojej przeglądarce. Tak, rozumiem