Sztuka Dawna. XIX w., Modernizm, Międzywojnie

24 października 2019, godz. 19:00
Powrót do katalogu
28

Eugeniusz Eibisch
(1895 Lublin - 1987 Warszawa)

Plaża w Tropea

olej/płótno, 77 x 100 cm

sygnowany p.d.: ‘Eibisch’

na odwrociu pieczątka wywozowa

Estymacja: 30 000 - 40 000
Pochodzenie
- kolekcja prywatna, Kraków (zakup z pracowni artysty)
Podatki i opłaty
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i wynosi 18%.
- Do kwoty wylicytowanej doliczona zostanie opłata z tytułu "droit de suite". Dla ceny wylicytowanej o równowartości do 50 000 EUR stawka opłaty wynosi 5%. Opłata ustalana jest przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłoszonego przez NBP w dniu poprzedzającym dzień aukcji.
więcej informacji
Komentarz
Eugeniusz Eibisch wyjechał do Paryża w 1922 z ramienia macierzystej Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie jako stypendysta rządu francuskiego. Malarz przebywał we Francji aż do 1939 i w tym czasie krystalizowała się jego twórczość na bazie nowoczesnych wzorów malarstwa postimpresjonizmu i Szkoły Paryskiej. Współcześni krytycy chwalili barwną harmonię jego dzieł. Eibisch posługujący się przełożoną na francuski formą nazwiska, Eibiche, w 1926 wszedł w kontakt z wpływowym marszandem Leopoldem Zborowskim. Tenże podpisał z artystą kontrakt na wyłączność, dzięki czemu Eibisch stał się ważnym nazwiskiem w kolekcjonerskim pejzażu Paryża. Drugim ważnym promotorem jego malarstwa stał się od 1930 słynny galerzysta Georges Bernheim. Doświadczenia plenerów na południu Francji w latach 30. rezonowały także w powojennym dziele Eibischa. Po II wojnie światowej, dzięki międzynarodowemu uznaniu, artysta często wyjeżdżał zagranicę. W „Plaży w Tropea”, widoku z włoskiej Kalabrii, brawurowo ujął rozległą perspektywę plaży Lazurowego Wybrzeża, niczym obiektywem typu „rybie oko”. Zdeformował klasyczną perspektywę linearną czy powietrzną, okazując się tym samym wiernym adeptem sztuki Paula Cézanne’a. Śmiałe formy krajobrazu oraz wczasowiczów układają się w barwną mozaikę płótna, druzgocąc klasyczny mimetyzm malarstwa rodzajowego. Praca, formalnie bliska polskiemu koloryzmowi i twórczości kręgu École de Paris, sugestywnie zaświadcza o znajomości nadmorskich obrazów fowistów, przede wszystkim Henriego Matisse’a czy Raoula Dufy.
Biogram artysty
Studiował w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych pod kierunkiem Jacka Malczewskiego i Wojciecha Weissa. W 1922 roku wyjechał do Paryża. W czasie pobytu we Francji dużo wystawiał m.in.: na salonach paryskich: Jesiennym i Niezależnych. W 1939 roku wrócił do Polski; objął katedrę rysunku w krakowskiej ASP, a od 1945 roku był rektorem tejże uczelni. W latach 1950-19 był profesorem malarstwa w ASP w Warszawie. Po wojnie brał udział w wielu prestiżowych wystawach na świecie. Otrzymał nagrodę Guggenheim Museum w 1960 roku W okresie paryskim malował pejzaże, martwe natury i portrety bliskie stylistyce Chaima Soutine'a. W latach późniejszych potwierdził swą przynależność do nurtu kolorystycznego.

ID: 72679

Używamy informacji zapisanych za pomocą plików cookies w celu zapewnienia maksymalnej wygody w korzystaniu z serwisu. Mogą też korzystać z nich współpracujące z nami firmy badawcze oraz reklamowe. Jeśli nie wyrażasz zgody, ustawienia dotyczące plików cookies możesz zmienić w swojej przeglądarce. Tak, rozumiem