Sztuka od Kuchni

17 września 2019, godz. 19:00
Powrót do katalogu
16

Pablo Picasso (1881 Malaga - 1973 Mougins)

Misa z ptakiem na gałęzi, 1952 r.

fajans szkliwiony, wys.: 5 cm, śr.: 16,5 cm

na spodzie wycisk warsztatu oraz sygnatura: 'EDITION | PICASSO'; kat. Ramie nr 175

Estymacja: 12 000 - 17 000
Podatki i opłaty
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i wynosi 18%.
- Do kwoty wylicytowanej doliczona zostanie opłata z tytułu "droit de suite". Dla ceny wylicytowanej o równowartości do 50 000 EUR stawka opłaty wynosi 5%. Opłata ustalana jest przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłoszonego przez NBP w dniu poprzedzającym dzień aukcji.
więcej informacji
Komentarz
Pablo Picasso prawdopodobnie nie przewidywał w swoim malarskim życiorysie rozdziału poświęconego całkowicie sztuce użytkowej. Gdy 21 lipca 1946 roku odwiedził rejon Lazurowego Wybrzeża, aby obejrzeć doroczną wystawę lokalnej ceramiki, odkrył tradycyjną ceramikę jako nowe medium dla jego artystycznych koncepcji. Miejscem, które wybrał na nową ścieżkę swej twórczości, była pracownia ceramiczna Madoura w Vallauris. Zwrócił się z prośbą do właścicieli warsztatu Madoura, Suzanne i Georgesa Ramié, aby pozwolili mu eksperymentować z nową dziedziną. Wkrótce Picasso osiadł tam na stałe, otrzymał miejsce do pracy oraz wszelkie niezbędne narzędzia i materiały. W zamian pozwalał rodzinie właścicieli sprzedawać swoje wyroby. W 1947 roku na południu Francji powstała jego pierwsza praca ceramiczna, mały byk - motyw znamienny dla hiszpańskiego artysty. Od tamtej pory przez ponad 20 lat stworzył w pracowni Madoura około 4 000 obiektów w 633 edycjach: od figurek i plakiet po czysto użytkowe wazy, talerze, a nawet kompletne serwisy obiadowe. Odkrywanie ceramiki i wejście w rolę artysty-rzemieślnika nanoszącego proste dekoracje na przedmioty użytkowe okazało się dla Picassa wytchnieniem od wyczerpujących zmagań z dotychczasową rolą artysty-malarza. Artysta przeżył na południu Francji osobiste odrodzenie, a Madoura przyniosła mu nie tylko nową ścieżkę artystyczną. W 1953 roku poznał Jacqueline Roque, swoją drugą żonę i najukochańszą modelkę, którą sportretował ponad 400 razy - więcej niż jakąkolwiek inną kobietę. Mimo częściowej separacji od malarstwa, podczas twórczych lat w Madourze, Picasso korzystał z doświadczeń malarskich i przenosił je na sztukę użytkową. Przede wszystkim zastosował artystyczną spontaniczność i szybką pracę pędzla do rzemiosła, które tradycyjnie wymagało pośpiechu. Często modyfikował naczynia, gdy schły na półkach, lub gdy były odrzucone z procesu produkcji, metodą prób i błędów eksperymentował z technikami i materiałami. Nie uważał siebie za wytwórcę ceramiki, lecz widział w tej pracy wyzwanie z nowym medium artystycznym. Utrzymywał konwencję zaczerpniętą z obrazów: na ceramicznych dekoracjach Picassa dostrzec można mocny, ostry rys pędzla, widać także, że upodobał sobie najprostszą kolorystykę czerni i bieli, która nadawała wyrobom minimalistyczny rys. Tematyka dekoracji wyrażała jego zainteresowania kulturą śródziemnomorską i iberyjską. Talerze, misy, dzbanki ozdabiał scenami corridy, bohaterami zaczerpniętymi z greckiej mitologii, postaciami kobiet i zwierząt. Do najczęstszych motywów fauny w picassowskiej ceramice należały byki, kozy, ryby i ptaki. Prezentowana ceramiczna miska Picassa (wzór katalogowy Ramie nr 175) datowana na rok 1952, wykonana została w nakładzie 500 sztuk. Pochodzi z grupy prac, w których Picasso wykorzystał parafinę, procesy utleniania i tradycyjnego szkliwienia do uzyskania dekoracyjnego efektu na powierzchni naczynia. Przy warstwie białego szkliwa, rysy ptaka w czerni przechodzą w delikatną błękitną poświatę. Na spodzie miski naniesiona jest w tej samej technice sygnatura artysty oraz wycisk warsztatu ‘MADOURA PLEIN FEU’.
Biogram artysty
Hiszpański malarz, rzeźbiarz, grafik oraz ceramik, uznawany za jednego z najwybitniejszych artystów XX wieku. On i Georges Braque są twórcami nurtu malarstwa zwanego kubizmem. d najmłodszych lat Pablo ujawniał swój talent malarski i plastyczny. Najpierw kształcił się w Hiszpanii, później w Paryżu (1901-1922), gdzie znaczny wpływ na jego twórczość miało zetknięcie z postimpresjonistami (m.in. Henrim de Toulouse-Lautrekiem, który miał duży wpływ na jego twórczość sprzed 1901 roku). Prace Picassa z lat 1901-1904 określa się jako okres błękitny. Były to dzieła utrzymane w kolorycie melancholijnym, ukazujące tematykę i postaci osób biednych (Życie, Stary gitarzysta, Dwie siostry, Prasowaczka). Jego pracownia mieściła się przy ulicy La Boetie. Od 1904 mieszkał w Bateau-Lavoir przy ulicy Ravignan 13. Po tym okresie twórczość Picassa weszła w okres różowy, między innymi sceny z życia cyrkowców (Dziewczyna na kuli, Kuglarze, Toaleta, Rodzina arlekina). Od 1907 Picasso pod wpływem Paula Cézanne’a oraz sztuki iberyjskiej i afrykańskiej rozpoczął twórcze eksperymenty z geometryzacją i uproszczeniem formy, które dały początek kubizmowi (Panny z Awinionu, Portret Gertrudy Stein). W dalszym okresie po współpracy z Georgesem Brakiem skrystalizowały się zasady kubizmu analitycznego, hermetycznego i syntetycznego. Za manifest kubizmu uważana była premiera utworu scenicznego Parady do libretta Jean Cocteau, do którego muzykę napisał Erik Satie, a scenografię zaprojektował Picasso. Wystawiony został w 1917 przez "Balety Rosyjskie" Siergieja Diagilewa. Następne lata charakteryzowały ciągłe poszukiwania twórcze. Gdy wybuchła wojna domowa w Hiszpanii, opowiedział się po stronie republikańskiej, a w 1937 na zamówienie republikańskiego rządu Hiszpanii za 200 tys. peset namalował słynną Guernicę, obraz wystawiony w Pawilonie Hiszpanii na Wystawie Światowej w Paryżu. Okres II wojny światowej spędził w Paryżu, w 1944 wstąpił do Francuskiej Partii Komunistycznej, a po wojnie zaangażował się po stronie ruchów lewicowych i pokojowych. W 1946 wyjechał na Lazurowe Wybrzeże. W 1948 zamieszkał w Vallauris. W 1948 Picasso przyjechał do Polski, wziął udział w Światowym Kongresie Intelektualistów w Obronie Pokoju we Wrocławiu, a także odwiedził Warszawę, gdzie podarował Muzeum Narodowemu swoją kolekcję ceramiki, rysunków i barwnych druków. Sygnatariusz apelu sztokholmskiego w 1950 roku. W 1950 roku otrzymał Międzynarodową Leninowską Nagrodę Pokoju (zwaną wówczas Nagrodą Stalinowską)[3]. W latach 40. malował obrazy antywojenne (Masakra w Korei, Wojna, Pokój). Okres twórczości powojennej Picassa jest bardzo bogaty, różnorodny i nie poddający się klasyfikacji.

ID: 69151

Używamy informacji zapisanych za pomocą plików cookies w celu zapewnienia maksymalnej wygody w korzystaniu z serwisu. Mogą też korzystać z nich współpracujące z nami firmy badawcze oraz reklamowe. Jeśli nie wyrażasz zgody, ustawienia dotyczące plików cookies możesz zmienić w swojej przeglądarce. Tak, rozumiem