Sztuka Dawna: Prace na Papierze

23 maja 2019, godz. 19:00
Powrót do katalogu
25

Józef Brandt
(1841 Szczebrzeszyn - 1915 Radom)

Furmanka w stepie - szkic do zaginionego obrazu (verso) / Karczma w stepie - szkic do zaginionego obrazu (recto), 1881-82 r.

ołówek/papier, 38 x 52,5 cm

sygnowany monogramem p.d.: 'JB' oraz faksymilową pieczęcia artysty l.d.: 'Józef Brandt | z Warszawy' (verso); sygnowany monogramem węwnątrz przedstawienia: 'JB' oraz faksymilową pieczęcia artysty p.d.: 'Józef Brandt | z Warszawy' (recto)

Estymacja: 7 500 - 10 000
Pochodzenie
- kolekcja prywatna, Polska
Literatura
- Józef Brandt 1841-1915, redakcja naukowa Ewa Micke-Broniarek, katalog wystawy, Muzeum Narodowe w Warszawie, Warszawa 2018, nr kat. II.342
Podatki i opłaty
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i wynosi 18%.
więcej informacji
Komentarz
„Na rysunku Brandt przedstawił centralną grupę z obrazu Furmanka w stepie, którą oddał z dużą precyzją, uwzględniając wszystkie szczegóły wozu zaprzężonego w dwa konie i stojącego obok chłopa. Ich otoczenie zostało jedynie pobieżnie zaznaczone. Ostateczny kształt grupy jest kompilacją trzech rysunków poszczególnych elementów kompozycji znajdujących się w szkicowniku artysty [zachowanym w Muzeum Narodowym w Warszawie – red.]. Wszystkie te prace ukazują metodę tworzenia obrazu, wiodącą od ołówkowego studium szczegółu do oddania całej sceny technika olejną”.

dr Agnieszka Bagińska w katalogu wystawy Józefa Brandta (Muzeum Narodowe w Warszawie, 2018, s. 202)
Biogram artysty
Po ukończeniu Instytutu Szlacheckiego w 1858 wyjechał na studia inżynierskie do paryskiej École des Ponts et Chaussess, ale za namową Juliusza Kossaka poświęcił się studiom malarskim. Przez pewien czas uczył się w pracowni Leona Cognieta, a także korzystał z porad Juliusza Kossaka i Henryka Rodakowskiego. W 1862 wyjechał do Monachium, gdzie rozpoczął naukę w pracowni F. Adama oraz T. Horschelta, a od 17. 02. 1863 studiował w Akademii Monachijskiej, głównie pod kierunkiem K. von. Piloty’ego. W 1869 otrzymał medal 1 klasy na międzynarodowej wystawie w Glaspalast, a od 1878 był honorowym profesorem Akademii. Na stałe osiadł w Monachium, gdzie w 1866 założył pracownię, która skupiała wszystkich przebywających w tym mieście polskich artystów. Od około 1875 prowadził rodzaj nieurzędowej prywatnej szkoły dla młodych malarzy, głównie Polaków. Monachium opuszczał jedynie w miesiącach letnich, które spędzał w swoim majątku Orońsk pod Radomiem oraz podróżując po Podolu, Wołyniu, Ukrainie i europejskiej części Turcji. Był czynnym działaczem Münchener Kunstverein - w latach 1864 - 1913 był członkiem zwyczajnym tego stowarzyszenia, a w roku 1874 i 1875 był członkiem zarządu. Zdobył ogromne powodzenie wśród publiczności oraz wiele najwyższych odznaczeń i tytułów - w 1891 otrzymał wielki złoty medal na międzynarodowej wystawie w Berlinie, od 1875 był członkiem berlińskiej Akademii Sztuki, od 1878 honorowym profesorem Akademii Bawarskiej, a od 1900 członkiem honorowym Akademii Sztuk Pięknych w Pradze. Był przede wszystkim malarzem batalistą. Scenerią przedstawianych przez artystę wydarzeń były najczęściej wschodnie kresy siedemnastowiecznej Rzeczpospolitej, w epoce wojen kozackich i najazdów tatarskich. Główne motywy obrazów artysty to kozacy, Tatarzy, lisowczycy, rycerstwo polskie XVII, gdzie najważniejszą rolę odgrywały konie w efektownych ruchach i barwne postacie jeźdźców w ferworze walki, także sceny z polowań i hałaśliwych bazarów. Obrazy artysty znajdują się prawie we wszystkich muzeach polskich, a także w zbiorach i kolekcjach prywatnych w Europie i Ameryce.

ID: 63041

Używamy informacji zapisanych za pomocą plików cookies w celu zapewnienia maksymalnej wygody w korzystaniu z serwisu. Mogą też korzystać z nich współpracujące z nami firmy badawcze oraz reklamowe. Jeśli nie wyrażasz zgody, ustawienia dotyczące plików cookies możesz zmienić w swojej przeglądarce. Tak, rozumiem