Rzeźba i Formy Przestrzenne (wyniki)

28 marca 2019, godz. 19:00
Powrót do katalogu
4

Jan Szczepkowski
(1878 Stanisławów - 1964 Milanówek)

Płaskorzeźba Madonny, circa 1925 r.

drewno polichromowane, 59 x 41 x 2,5 cm

Cena wylicytowana: 15 000
Estymacja: 16 000 - 20 000
Pochodzenie
- Kolekcja Pakoska, Polska
Wystawiany
- Kolekcja Pakoska, Wokół krakowskiej „Sztuki”, Muzeum Okręgowe w Toruniu, sierpień-październik 2000
Literatura
- Kolekcja Pakoska, Wokół krakowskiej „Sztuki”, katalog wystawy, Muzeum Okręgowe w Toruniu, opr. Anna Kroplewska-Gajewska, Toruń 2000, s. 143 (il.)
Podatki i opłaty
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i wynosi 18%.
- Do kwoty wylicytowanej doliczona zostanie opłata z tytułu "droit de suite". Dla ceny wylicytowanej o równowartości do 50 000 EUR stawka opłaty wynosi 5%. Opłata ustalana jest przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłoszonego przez NBP w dniu poprzedzającym dzień aukcji.
więcej informacji
Komentarz
Jan Szczepkowski to jedna z najjaśniejszych gwiazd rzeźby polskiej XX wieku, twórca wybitnych realizacji, które uformowały smak epoki. W jego dorobku emblematycznym dziełem jest kaplica zaprezentowana na Międzynarodowej Wystawie Sztuki Dekoracyjnej w Paryżu w 1925 roku. Płaskorzeźba przestawiająca motyw Bożego Narodzenia otrzymała Grand Prix i została zakupiona przez Rząd Francuski, a jej autor zyskał odznaczenie Legii Honorowej. Praca Szczepkowskiego świetnie ilustrowała estetyczny kanon rodzącego się art déco i wyrażała zakorzenienie polskiej sztuki w tradycji.
Szczepkowski był absolwentem Szkoły Przemysłu Drzewnego w Zakopanem i Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. W 1904 roku otrzymał stypendium Czartoryskich, dzięki któremu zetknął się francuską nową sztuką i gigantami modernistycznej rzeźby - twórczością Auguste’a Rodina oraz Antoine’a Bourdella’a. Nad Sekwaną przebywał z przerwami do 1907 roku. Jednocześnie rzeźbiarz brał udział w polskim życiu artystycznym. Szczepkowski zasilił szeregi twórców kabaretu „Zielony Balonik”, Towarzystwa Polska Sztuka Stosowana oraz Towarzystwa Artystów Polskich „Sztuka”. Jego twórczość utrzymana była w młodopolskiej poetyce, aż do I wojny światowej, kiedy to w jego dziełach pojawiły się geometryczne, kubizujące formy. Już w latach 20. uformował się jego indywidualny język artystyczny, w którym echem odbijała się podhalańska sztuka ludowa i góralska snycerka. Od 1921 Szczepkowski mieszkał w Warszawie i rok później podjął pracę jako profesor w Miejskiej Szkole Sztuk Zdobniczych, w której w latach 1925-1939 pełnił funkcję dyrektora. Był członkiem grupy Rytm, która promowała sztukę dekoracyjną, opartą na klasycznych wartościach. Okres ten przyniósł mu duże uznanie. Wykonywane przezeń dekoracje, m.in. na fasadzie Banku Gospodarki Krajowej oraz elewacji Sejmu w Warszawie (1927-1928) niszczyły klasyczną harmonię konstrukcji, lecz w oparciu o nowe impulsy artystyczne promowały nową poetykę sztuki dekoracyjnej.
Prezentowana płaskorzeźba Madonny stanowi charakterystyczny przykład dzieła artysty z lat 20. XX wieku. Szczepkowski rozrzeźbił deskę, układając z geometrycznych form barwną mozaikę. Hieratyczna figura została wpisana w pionową formę, luźno korespondując z kształtem krzyża oraz okrąg, przywodzący na myśl aureolę. Artysta, budując przedstawienie, odwołał się do form sztuki ludowej, naiwnych przedstawień Madonny w rzeźbie i malarstwie na szkle, ale też tradycji ikony, odkrywanej przez artystów awangardy od początku XX wieku. Ekspresyjna wymowa przedstawienia została tutaj zintensyfikowana przez rygorystyczne odejście od mimetyzmu oraz zburzenie klasycznego piękna przynależnego sakralnym tematom w dziełach dawnych mistrzów.
Biogram artysty
Jan Szczepkowski - jeden z najwybitniejszych rzeźbiarzy polskich. W 1892-1896 uczył się w Szkole Przemysłu Drzewnego w Zakopanem, następnie studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie pod kierunkiem Alfreda Dauna, Konstantego Laszczki i Jacka Malczewskiego (1896-1900). W 1904 otrzymał stypendium Czartoryskich na roczny pobyt w Paryżu, gdzie przebywał jednak dłużej, z przerwami do 1907. Uczył się w pracowniach Auguste Rodina i Emile’a Bourdelle’a. Około 1915 w twórczości Szczepkowskiego zaznacza się tendencja do geometryzacji formy i operowania kanciastym konturem obramowującym sylwety figur. Indywidualny styl artysty ukształtował się w latach dwudziestych. Cechował się on dekoratywną, uproszczoną, zgeometryzowaną formą, nawiązującą do sztuki ludowej, zwłaszcza snycerki góralskiej. Taka propozycja artystyczna spotkała się z w dwudziestoleciu międzywojennym z powszechną aprobatą, zyskując artyście szeroki krąg zwolenników oraz szereg oficjalnych zamówień.

ID: 68983

Używamy informacji zapisanych za pomocą plików cookies w celu zapewnienia maksymalnej wygody w korzystaniu z serwisu. Mogą też korzystać z nich współpracujące z nami firmy badawcze oraz reklamowe. Jeśli nie wyrażasz zgody, ustawienia dotyczące plików cookies możesz zmienić w swojej przeglądarce. Tak, rozumiem