Design. Polska Sztuka Stosowana 1918 - 2018 (wyniki)

6 listopada 2018, godz. 19:00
Powrót do katalogu
116

Fotel lata 70. XX w., proj. około 1958

proj. Roman Modzelewski

metal, włókno szklane, żywica epoksydowa, 71 x 65 x 69 cm

Cena wylicytowana: 80 000
Estymacja: 80 000 - 120 000
Wystawiany
- Chcemy być nowocześni. Polski design 1955-1968, Muzeum Narodowe w Warszawie, 2011 (inny egzemplarz)
- Galeria Wzornictwa Polskiego, Muzeum Narodowe w Warszawie, ekspozycja stała (inny egzemplarz)
- Cold War Modern Design 1945-70, Victoria and Albert Museum, Londyn 2008-2009 (inny egzemplarz)
Literatura
- Krystyna Łuczak-Surówka, Nowoczesne formy z tworzyw sztucznych. Polskie siedziska z lat 50. i 60. [w:] Wizje nowoczesności. Lata 50. i 60. - wzornictwo, estetyka, styl życia, Warszawa 2012, s. 75-83
- por. red. Anna Demska, Anna Frąckiewicz, Anna Maga, Chcemy być nowocześni. Polski design 1955-1968 z kolekcji Muzeum Narodowego w Warszawie, Warszawa, 2011, s. 40 (il.)
Podatki i opłaty
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i wynosi 18%.
więcej informacji
Komentarz
"Fotel Modzelewskiego wpisuje się w historię polskiego wzornictwa nie tylko swym nowatorstwem formalnym i technologicznym. Wiąże się z nim także historia niedoszłej współpracy na linii Polska-Francja. W 1961 roku Modzelewski opatentował fotel w nadziei na wdrożenie go do produkcji seryjnej. Co prawda polski przemysł w dalszym ciągu nie był zainteresowany produkcją mebli z żywic, ale propozycja pochodziła z zagranicy. W 1959 roku Modzelewski przebywał bowiem w Paryżu, gdzie wziął udział w konferencji projektantów i architektów wnętrz. Zaprojektował wówczas swoje projekty mebli w postaci zdjęć. Fotelem z żywicy zainteresował się jeden ze współpracowników Le Corbusiera. Po powrocie projektanta do Polski rozpoczęła się trwająca kilka lat wymiana listów i telefonów mająca na celu zakup licencji na produkcję seryjną fotela we Francji. Pomimo czynionych w tym kierunku starań nie udało się jednak sfinalizować tego przedsięwzięcia. Wymagało to zgody władz PRL-u, które przyjęły postawę przysłowiowego psa ogrodnika i niestety, mimo wielu prób zgody tej nie udało się uzyskać" (Krystyna Łuczak-Surówka, Nowoczesne formy z tworzyw sztucznych. Polskie siedziska z lat 50. i 60. [w:] Wizje nowoczesności. Lata 50. i 60. - wzornictwo, estetyka, styl życia, Warszawa 2012, s. 81). Roman Modzelewski w swojej pracowni tworzył tylko pojedyncze egzemplarze fotela na prywatne zamówienia lub dla znajomych. Pierwszy egzemplarz w kolorze kości słoniowej oraz pozostałe wykonane na przełomie lat 50. i 60. XX wieku wyróżniały krótsze nogi mocowane do metalowej ramy pod siedziskiem. W kolejnych nogi łączyły się bezpośrednio z siedziskiem, a mocowane to zostało ukryte od spodu. Fotel występował w kolorach kremowym, czerwonym i czarnym, z czasem również zielonym i żółtym. Renesans projektu nastąpił wraz z wdrożeniem go do seryjnej produkcji jako model RM58 przez firmę VZÓR w 2012 roku. Od tego czasu zdobywa kolejne nagrody na międzynarodowych pokazach i targach. Choć jeszcze dziesięć lat temu próżno szukać o nim informacji w opracowaniach polskiego wzornictwa, dziś śmiało można powiedzieć, że to ikona numer I polskiego designu. Produkowane współcześnie fotele znalazły swoje miejsce we wnętrzach hoteli, restauracji, biur, także instytucji kultury. Egzemplarze vintage znajdują się w m.in. prestiżowej kolekcji Victoria&Albert Museum w Londynie oraz zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie. Wystawiony na sprzedaż czerwony fotel z lat 70. XX wieku to prawdziwy unikat na rynku aukcyjnym i kolekcjonerskim.
Biogram artysty
Studia w warszawskiej ASP w pracowniach Felicjana Kowarskiego i Leonarda Pękalskiego. Dyplom z malarstwa uzyskał w 1946 roku. W 1937 roku wziął udział w ekspozycji polskiego malarstwa na Wystawie Światowej w Paryżu. Po wojnie współorganizował i zakładał w Łodzi uczelnię artystyczną - obecną Akademię Sztuk Pięknych. Z łódzką uczelnią związany był przez 37 lat. Był tam profesorem i pierwszym rektorem z wyboru. W 1956 roku, w Łodzi, wziął udział w wystawie Grupy Łódzkich Plastyków obok Stanisława Fijałkowskiego, Lecha Kunki, Antoniego Starczewskiego, Teresy Tyszkiewicz i Stefana Wegnera. Na początku malował pod wpływem impresjonizmu. Eksperymenty z formą i kolorem zainicjowały kierunek określony przez Strzemińskiego jako solaryzm. W tym okresie malował abstrakcje z zawartymi w nich aluzjami do rzeczywistości. W latach 40-tych i 50-tych rozpoczął cykl prac interpretujących zagadnienia późnego kubizmu. Były to barwne i fakturowe kompozycje. Poszukiwania pozostające w kręgu abstrakcji, geometrii, związane z fakturą w obrazie, towarzyszyły całej, późniejszej twórczości artysty. Równie ważną rolę w jego artystycznych dokonaniach miały prace projektowe. Był jednym z pierwszych artystów w Polsce, którzy eksperymentowali w połowie lat 50-tych z tworzywami sztucznymi. W 1957 roku zaprezentował prototyp dwóch foteli wykonany z udziałem tworzyw sztucznych. W 1961 roku opatentował model fotela całkowicie wykonany z tego materiału. Model ten zyskał uznanie Le Corbusiera, propozycje wdrożenia produkcji seryjnej na Zachodzie nie miały jednak żadnych szans powodzenia w ówczesnej Polsce. W 1966 roku podjął się opracowania jachtu z tworzywa. W drugiej połowie lat 70-tych zaprojektował i wykonał jacht "Amulet", w latach 80-tych stworzył jego morską wersję - jacht "Talizman". Obrazy artysty znajdują się w kolekcjach muzealnych w kraju i za granicą, m.in.: Muzeum Sztuki w Łodzi, Muzeum Narodowe w Warszawie, Muzeum w Wiedniu oraz w zbiorach i kolekcjach prywatnych.

ID: 64648

Używamy informacji zapisanych za pomocą plików cookies w celu zapewnienia maksymalnej wygody w korzystaniu z serwisu. Mogą też korzystać z nich współpracujące z nami firmy badawcze oraz reklamowe. Jeśli nie wyrażasz zgody, ustawienia dotyczące plików cookies możesz zmienić w swojej przeglądarce. Tak, rozumiem