Sztuka Dawna: XIX wiek, Modernizm, Międzywojnie (wyniki)

13 grudnia 2018, godz. 19:00
Powrót do katalogu
56

Michał Gorstkin Wywiórski
(1861 Warszawa - 1926 Warszawa)

Morski brzeg

olej/płótno, 100 x 159 cm

sygnowany l.d.: 'M.G.Wywiórski'

Cena wylicytowana: 30 000
Estymacja: 45 000 - 60 000
Podatki i opłaty
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i wynosi 18%.
więcej informacji
Komentarz
Chociaż artystyczna biografia Michała Gorstkina-Wywiórskiego rozpoczyna się od nadmorskiego krajobrazu (malarz debiutował w 1884 roku w Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych kompozycją „Nad morzem”), na pełne rozwinięcie jego pejzażowego talentu publiczność musiała czekać kilka dziesięcioleci. Ściśle mówiąc – na rozwinięcie jego talentu w dziedzinie czystego pejzażu bez towarzyszenia człowieka. Związany ze środowiskiem monachijskim artysta do pejzażu sensu stricto wrócił dopiero w późnym okresie swojej twórczości, w związku z czym w powszechnej świadomości funkcjonuje przede wszystkim jako autor znakomitych zresztą myśliwskich i zimowych scen rodzajowych. W pierwszych dekadach XX wieku, pod wpływem młodopolskiego panteizmu, zainteresowania Wywiórskiego przesunęły się w kierunku czystego pejzażu i to on zdominował jego twórczość, aż do śmierci malarza w 1926 roku. Prezentowany „Morski brzeg” jest dobrym przykładem ukształtowanej w pierwszych latach XX wieku formuły malarstwa. Obraz sytuuje się na pograniczu naturalizmu i impresjonistycznej fascynacji świetlistością koloru. Zainteresowanie efektami światła dziennego w obrazach Wywiórskiego decyduje zresztą o tym, że artystę można określić jako jednego z najzręczniejszych pejzażystów jego czasów. Jak podkreślały monografistki artysty, Liliana Giełdoń i Monika Jankiewicz- Brzostowska, sztuka Wywiórskiego wyrasta jednak z na wskroś romantycznych fundamentów. Widać to choćby w ikonografii jego obrazów. Upodobanie do skalistych brzegów, żywiołu oceanu wynika z typowego dla połowy XIX wieku kultu dzikiej przyrody i romantycznej estetyki kontrastów. Patrząc na tak ciekawie świetlnie rozegraną pracę, trudno też nie przywołać w pamięci marynistycznego malarstwa niderlandzkiego XVII wieku, w którym losy łodzi na wzburzonym morzu traktowano jako metaforę ludzkiego życia.
Biogram artysty
Studia artystyczne odbył w latach 1883-1887 w Monachium u K. Rauppa i N. Gysisa oraz w pracowniach J. Brandta i A. Wierusza-Kowalskiego. Od 1904 r. działał aktywnie w Poznaniu, gdzie był członkiem TPSP i stowarzyszenia Artystów. Wystawiał w Poznaniu, w Krakowie, Warszawie i Lwowie, a także w Berlinie, Petersburgu, Monachium i Kijowie. Współpracował przy tworzeniu kilku panoram: z J. Fałatem, W. Kossakiem, A. Piotrowskim i J. Stanisławskim przy realizacji "Berenzyny"; z J. Styką - przy malowaniu "Bema w Siedmiogrodzie"; z W. Kossakiem, J. Ryszkiewiczem i K. Rozwadowskiem - przy komponowaniu "Napoleona pod Piramidami". Dominującym tematem w twórczości artysty był realistycznie traktowane pejzaże ze szczególnym uwzględnieniem efektów luministycznych.

ID: 65566

Używamy informacji zapisanych za pomocą plików cookies w celu zapewnienia maksymalnej wygody w korzystaniu z serwisu. Mogą też korzystać z nich współpracujące z nami firmy badawcze oraz reklamowe. Jeśli nie wyrażasz zgody, ustawienia dotyczące plików cookies możesz zmienić w swojej przeglądarce. Tak, rozumiem