Sztuka Dawna: XIX wiek, Modernizm, Międzywojnie (wyniki)

13 grudnia 2018, godz. 19:00
Powrót do katalogu
20

Wilhelm Kotarbiński
(1849 Nieborów - 1922 Kijów)

Scena antyczna. Dziewczęta układające kwiaty na tarasie

olej/płótno, 61,5 x 122,5 cm

sygnowany p.d.: 'Wilhelm| Kotarbiński'

na odwrociu ołówkiem adres: ‘J. Lapine | Paris | 75 rue Ronfert | Rochereau’

Cena wylicytowana: 280 000
Estymacja: 300 000 - 400 000
Pochodzenie
- kolekcja prywatna, Warszawa
Podatki i opłaty
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i wynosi 18%.
więcej informacji
Komentarz
Wilhelm Kotarbiński studiował początkowo w warszawskiej Klasie Rysunkowej pod kierunkiem Rafała Hadziewicza (1867-71), a od 1872 roku w Akademii Św. Łukasza w Rzymie. Wyjazd do Włoch był nie lada wyzwaniem dla młodego malarza: musiał się bowiem zmierzyć się ze sprzeciwem ojca, który nie wyraził zgody na dalsze kształcenie artystyczne. Z Warszawy wyjeżdżał zaopatrzony w symboliczne stypendium Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych oraz dzięki pomocy wuja. Pierwsze lata w wiecznym mieście były czasem intensywnej nauki oraz nieustannej walki o utrzymanie. Sytuacja finansowa artysty polepszyła się w nieoczekiwany sposób dzięki opatrznościowej interwencji dwóch rosyjskich malarzy, braci Swiedomskich. Zatrudnili oni Kotarbińskiego w swojej pracowni. Ich pomoc oraz ukończone studia malarskie i związane z tym pierwsze zlecenia sprawiły, iż artysta mógł swobodnie oddać się malarstwu. Zainteresowanie światem antycznym skłaniało go do częstego podejmowania tematyki starożytnej oraz w naturalny sposób zacieśniło więzy z Henrykiem Siemiradzkim cieszącym się w Italii dużym powodzeniem. Malarze wspólnie sięgali po rozpowszechniony w literaturze hellenistycznej od III w. p.n.e. gatunek sielanki. W czasach Teokryta, twórcy sielanki, świat Śródziemnomorza charakteryzował dynamiczny rozwój i wzbogacanie się miast. Odpowiednim miejscem do tworzenia, dalekim od wielkomiejskiego zgiełku, okazała się sycylijska wieś, gdzie rozgrywa się akcja jego sielanek. Te słowem oddane sielskie obrazy opiewały spokojne życie wsi zamieszkującej przez pasterzy mających głęboką wrażliwość na naturę oraz rozmiłowanych w muzyce, poezji i śpiewie. Prowadzą szczęśliwe życie, są zdrowi, radośni, zmysłowi, kochają wszelkie piękno. Wyobrażenia idyllicznej krainy w niedługim czasie przekroczyły granicę gatunku i wkroczyły do świata sztuki zdobiąc ściany domów bogatych Greków i Rzymian. Tak pojęta sielanka była inspiracją dla malarzy drugiej połowy XIX wieku, którzy zafascynowani życiem starożytnych Rzymian, ukazywali bohaterów w czasie odpoczynku w śródziemnomorskim plenerze . Tego przykładem jest prezentowany na aukcji obraz ukazujący dwie kobiety zajmujące się układaniem kwiatów. Scenę spowija ciepłe, miękkie światło sączące się z okolic ogrodu i odbijające się na dekoracyjnych tkaninach, marmurowym stole, na powierzchni flakonu na wino. Właściwą ilustracją dla płótna Wilhelma Kotarbińskiego jest fragment sielanki Teokryta zatytułowanej „Dożynki” ukazującej czas zakończonej pracy na polach i winnicach, czas uciechy z bogatych zbiorów: „Tego dnia wieniec ja z róży, z liści koprowych uczynię, Albo też z białych fijołków, głowę nim pięknie ozdobię, I wina ptelejańskiego w czarę natoczę sobie, Przy ogniu leżąc, a ktoś mi bobu upraży łaskawy. Łoże też stanie usłane, górą po łokieć, z szlachtawy I złotogłowiu, okryte miękkimi liśćmi opich”. TEOKRYT, „DOŻYNKI”, WERSETY 63-68, CYT. ZA: „UTWORY TEOKRYTA. IDYLLE I EPIGRAMATY”, RED. KAZIMIERZ KASZEWSKI, WARSZAWA 1901, s. 60
Biogram artysty
Wilhelm Kotarbiński, brat stryjeczny Miłosza, malarza i rysownika. Studiował w warszawskiej Klasie Rysunkowej pod kierunkiem Rafała Hadziewicza w latach 1867-71, a od roku 1872 także w Akademii Św. Łukasza w Rzymie. Po ukończeniu studiów otworzył w Rzymie własną pracownię, w której udzielał także lekcji rysunków; jego uczennicą była m.in. Maria Baszkircew. Do kraju wrócił w 1888 roku i odtąd przebywał głównie we własnym majątku Kalsk (lub Kulsk) na Białorusi. Stamtąd wielokrotnie wyjeżdżał do Kijowa, gdzie miał pracownię w hotelu Praga; uczestniczył w wystawach kijowskiego Towarzystwa Artystycznego, a w 1893 roku był współzałożycielem Towarzystwa Malarzy Kijowskich. Wraz z Pawłem Swiedomskim, Michaiłem Niestierowem i Michaiłem Wrublem pracował przy dekoracji freskami kijowskiego soboru Św. Włodzimierza (ukończone 1894-95). Był autorem dekoracyjnych plafonów i malowideł ściennych m.in. w domu Mykołaja Tereszczenki i w pałacu Bohdana Chanenki w Kijowie oraz w salonach pałaców w Petersburgu i Moskwie. Malował przede wszystkim kompozycje o tematach biblijnych bądź antycznych - z życia starożytnego Wschodu, Grecji i Rzymu; tworzył też pejzaże oraz sceny fantastyczne i symboliczne. Obrazy artysty rzadko pojawiają się na rynku sztuki, ponieważ większość jego dorobku artystycznego zaginęła lub uległa zniszczeniu w czasie I wojny światowej i rewolucji.

ID: 65642

Używamy informacji zapisanych za pomocą plików cookies w celu zapewnienia maksymalnej wygody w korzystaniu z serwisu. Mogą też korzystać z nich współpracujące z nami firmy badawcze oraz reklamowe. Jeśli nie wyrażasz zgody, ustawienia dotyczące plików cookies możesz zmienić w swojej przeglądarce. Tak, rozumiem