Polonica, Militaria, Batalistyka (wyniki)

30 października 2018, godz. 19:00
Powrót do katalogu
6

Kolczuga, XVII w.

żelazo nitowane, lutowane, 75 x 110 cm, waga: 4,73 g

Cena wylicytowana: 38 000
Estymacja: 40 000 - 60 000
Stan zachowania
- kilka nieznacznych ubytków w plecionce kolczej
Podatki i opłaty
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i wynosi 18%.
więcej informacji
Komentarz
Kolczuga wykonana techniką splotu 4 w 1 ( jedno kółko łapie cztery sąsiadujące). Kółka z drutu żelaznego o średnicy 8 mm nitowane, posiada krótki rękaw i kołnierz do sznurowania.

Zbroja kolcza, pancerz czy inaczej kolczuga to rodzaj uzbrojenia ochronnego wykonanego ze stalowych kółek plecionych ze sobą, a potem nitowanych lub zgrzewanych. Najpopularniejszym splotem był tzw. 4 w 1, gdzie jedno kółko łapie 4 sąsiadujące. Taka konstrukcja chroniąca ciało wojownika pojawiła się już w starożytności. Krój rzymski kolczugi miał postać tuniki, która poprzez spięcie pasem przenosiła ciężar z barków na biodra, przez co pozwalała legionistom łatwiej władać bronią. Krój celtycki, który pojawił się we wczesnym średniowieczu, charakteryzował się specyficzną 'kurtynką' na ramionach. Obok Celtów tego typu kolczugi były używane przez niektóre plemiona germańskie. W kroju greckim kolczugi miały postać koszulek kolczych, które były spinane na ramionach i po bokach mosiężnymi klamrami. Bardzo chętnie używali ich wojownicy bizantyjscy. Kolczuga od czasów starożytności była jednym z podstawowych rodzajów uzbrojenia ochronnego od Europy po Bliski Wschód. Używano jej w starożytnym Rzymie i Persji. W okresie wędrówki ludów stosowały je plemiona germańskie, skandynawskie, słowiańskie i celtyckie. We wczesnym średniowieczu stała się podstawowym wyposażeniem rycerzy i jako taka przetrwała do płowy XIV stulecia. W wieku XV była uzupełnieniem do uzbrojenia płytowego dla rycerzy, jednak biedniejsi wojownicy nadal używali jej jako podstawowej ochrony. Wraz z rozwojem zbroi płytowej zanika potrzeba używania pełnych kolczug. Zastępuje fragmenty uzbrojenia kolczego, takie jak rękawy, łaty pod pachami, czy spódnice kolcze. Powrót kolczug następuje w XVI stuleciu, kiedy to znów na polach bitew pojawia się jazda lekko i średniozbrojna - jak polska husaria z bitwy pod Obertynem (osłonę tułowia tej formacji stanowiły koszulki kolcze). W XVII wieku znów staje się podstawowym uzbrojeniem ochronnym dla lżej uzbrojonych formacji jezdnych, walczących w służbie Korony i Litwy. Przez cały okres średniowiecza i całą epokę nowożytną kolczuga jest używana przez wojska mongolskie, dostojników tatarskich, wojska tureckie i armie Bliskiego Wschodu. Mimo, iż nie była tak odporna jak uzbrojenie płytowe, kolczuga była znacznie bardziej uniwersalna, mogła służyć jako ochrona podstawowa wojownika lub jako uzbrojenie uzupełniające. Kolczugi przez wieki przybierały najróżniejsze formy: IX-XI wiek: forma tuniki sięgającej poza kolana, rękawy do łokci, kaptur i nogawice; występują trzy rozcięcia - z przodu i tyłu ułatwiające dosiadanie konia oraz z lewej strony umożliwiające dobywanie miecza; XI wiek: kolczuga ulega wydłużeniu, poły sięgają do połowy łydki, stosunkowo długie rozcięcie z przodu i z tyłu ułatwia dosiadanie konia; XII wiek: zaczęto stosować kolczugi o długich rękawach z rękawicami na końcu. Ochronę nóg zaczynają stanowić nogawice kolcze. Występuje często także kołnierz kolczy okalający szyję, ramiona, łopatki i górną część torsu; XIII wiek, 2 poł.: kaptury z kolczugi stanowią jej element, kolczugi mocowany za pomocą rzemienia na lewym policzku; 2 poł. XIV wieku: stosunkowo szybkie wypieranie kolczugi przez zbroję płytową, dającą znacznie lepszą ochronę ciała rycerza; XVII wiek: w Polsce kolczuga wraca do łask, w dużej mierze dzięki wpływom wschodnim, znajduje zastosowanie wśród chorągwi kozackiej zwanej od lat 70. XVII wieku pancerną(do XVIII wieku); forma uległa niewielkim zmianom, rękawy zostały skrócone (do łokci), pozostało wycięcie z tyłu i z przodu, umożliwiające dosiadanie konia, czasem część tylna była krótsza od przedniej. Współcześnie - plecionka kolcza używana jest jako element ubiorów ochronnych, np. w rzeźniach, jako rękawice ochronne do pracy przy piłach taśmowych oraz jako ochrona dla nurków przed rekinami. Istnieją również kamizelki kuloodporne wzmacniane kolczugą dla lepszej ochrony przed ciosami nożem.

ID: 64204

Używamy informacji zapisanych za pomocą plików cookies w celu zapewnienia maksymalnej wygody w korzystaniu z serwisu. Mogą też korzystać z nich współpracujące z nami firmy badawcze oraz reklamowe. Jeśli nie wyrażasz zgody, ustawienia dotyczące plików cookies możesz zmienić w swojej przeglądarce. Tak, rozumiem