Post-War and Contemporary Art (results)
28 February 2019 7 PM CET

Jan Pamula (b. 1944)
"Canon II", 1975
Hammer price: 32,000 PLN
LOT number
37
Jan Pamula (b. 1944)
"Canon II", 1975

Hammer price: 32,000 PLN

oil/canvas, 120 x 120 cm
oil on canvas
described on the reverse: 'KANON II JAN PAMUŁA | 1975'
paper label from BWA Cracow Gallery and Biennale Internationale d'Art de Menton stamp on the reverse

ID: 67583
Taxes and fees
- In addition to the hammer price, the successful bidder agrees to pay us a buyer's premium on the hammer price of each lot sold. On all lots we charge 18 % of the hammer price.
- To this lot we apply 'artist's resale right' ('droit de suite') fee. Royalties are calculated using a sliding scale of percentages of the hammer price.
Exhibited
  • Biennale internationale d'art de Menton, Palais de l'Europe, June September 1976
More information
Na początku lat 70. Jan Pamuła zaczął interesować się językiem abstrakcji i geometrii. Jak sam mówił, był to dla niego „okres przemian”, kiedy pod wpływem filozofii Hegla, Kierkegaarda i Swedenborga zaczął stopniowo odchodzić od swojej wcześniej estetyki poetyckometaforycznych kompozycji. Figuratywność została zastąpiona postępującą abstrakcją. Podstawowymi założeniami sztuki stały się wtedy dla Pamuły stabilizująca kompozycje konstrukcja oraz barwa, będąca wyrazem uczuć i ekspresji artysty. Dodatkowo na znaczeniu nabrał sam proces budowania obrazu-systemu. Kompozycje Pamuły wydają się być pewnym układem figur geometrycznych, powstających według określonego kodu. Staranny podział płaszczyzny obrazu na części składowe stanowi istotę koncepcji artysty. Każda z powstałych części staje się wycinkiem zawierającym swój własny mikrokosmos. Twórczość artysty z lat 70, której przykładem jest prezentowana w niniejszym katalogu praca, mimo swej abstrakcyjnej formy, nawiązuje jeszcze do wcześniejszych obrazów, w których dużą rolę odgrywał ładunek emocjonalny i pierwiastek duchowy. Żywa bogata kolorystyka zachowuje pogodny nastrój pracy, która niesie za sobą metaforyczny wydźwięk. Kolejne, które powstałe w latach 70., z czasem ulegały coraz większej geometryzacji, tworzyły układy zamknięte i rozbudowane systemy – nigdy jednak nie stały się sztampowymi przykładami zimnej i matematycznej abstrakcji