Old Masters. 19th Century and Modern Art (results)
22 October 2020 7 PM CET

Olga Boznanska (1865 - 1940)
Still life with flowers, 1918
Hammer price: 240,000 PLN
LOT number
29
Olga Boznanska (1865 - 1940)
Still life with flowers, 1918

Hammer price: 240,000 PLN

oil/paperboard, 27 x 48.5 cm
signed and dated upper right: 'Olga Boznańska | 1918.'
on the reverse paper gallery label

the painting will be included in catalogue raisonné of Olga Boznańska paintings currently prepared by Urszula Kozakowska-Zaucha (National Museum in Krakow)
ID: 88907
Taxes and fees
- In addition to the hammer price, the successful bidder agrees to pay us a buyer's premium on the hammer price of each lot sold. On all lots we charge 18 % of the hammer price.
Provenance
  • private collection, Warsaw
More information
Olga Boznańska jest jedną z najbardziej cenionych polskich malarek, zaliczanych do ścisłego grona najwybitniejszych artystek europejskich. Urodzona w Krakowie, córka Francuzki i Polaka, edukację artystyczną rozpoczęła w rodzinnym mieście. Była uczennicą m.in. Kazimierza Pochwalskiego, Józefa Siedleckiego i Antoniego Piotrowskiego. Wykształcenie artystyczne zdobywała na Wydziale Artystycznym Wyższych Kursów dla Kobiet Adriana Baranieckiego w Krakowie w latach 1884-86 oraz w Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych w Monachium. W okresie monachijskim wykrystalizowały się jej zainteresowania malarskie – tworzyła portrety, autoportrety oraz kameralne pejzaże i martwe natury. Na postawę artystyczną Boznańskiej zasadniczy wpływ wywarło malarstwo Diego Velázqueza, Jamesa McNeilla Whistlera oraz Édouarda Maneta i Wilhelma Leibla.

Od 1898 roku artystka mieszkała w Paryżu. Aktywnie uczestniczyła w ówczesnym życiu artystycznym, wystawiając swe prace na licznych wystawach krajowych i zagranicznych. Była wielokrotnie honorowana nagrodami, m.in. złotym medalem na międzynarodowej wystawie w Monachium w 1905 roku, Francuską Legią Honorową w 1912 roku, Grand Prix na Wystawie Expo w Paryżu w 1939 roku oraz Orderem Polonia Restituta. Niepowtarzalne miejsce Boznańskiej w sztuce Młodej Polski podkreślił Wiesław Juszczak w publikacji „Modernizm” z 1977 roku. Na przekór wszystkim, którzy pisali, że stylistyczna klasyfikacja malarstwa Boznańskiej jest niemożliwa, Juszczak powiada, iż stosując środki i technikę impresjonistyczną artystka osiąga ostateczny efekt napięcia emocjonalnego i drapieżnej ekspresji. Zauważa, że już w okresie monachijskim Boznańska odnalazła własną „przestrzenną formułę”: jej bezkonturowe postaci na niedookreślonych tłach już to się w nie wtapiają, już to się z nich wyłaniają, co daje poczucie niepokojącego pulsowania. „I od zasugerowania takiej przestrzeni ‘cerebralnej’, odrealnionej, rozpoczyna się tutaj przenikliwa, bezlitosna nierzadko opowieść o ludzkiej duszy”. Te impresjonistyczne i ekspresjonistyczne pierwiastki znajdowały swoje plastyczne odbicie w całej palecie gatunków uprawianych przez Boznańską, również w martwych naturach.

Martwe natury Olga Boznańska zaczęła malować już w okresie monachijskim, inspirując się wzorami holenderskich mistrzów XVII w., których dzieła, utrzymane w najlepszej tradycji gatunku, oglądała i kopiowała w Starej Pinakotece. Uczyła się także od sławnych Francuzów: działającego w XVIII w. Jeana-Siméona Chardina i starszego od niej o jedną generację Henriego Fantin-Latoura. Wizja Boznańskiej jest jednak całkowicie oryginalna, trudno dopatrzyć się w niej jakiegokolwiek bezpośredniego wzorca. Wizerunki kwiatów o nieco przywiędłych płatkach, nabierających wysublimowanych barw, również przewijają się przez całą jej twórczość. W pracach tych, z reguły niewielkich rozmiarów, malowanych i często rozdawanych okazjonalnie przyjaciołom artystki, Boznańska rzadko skupia się na botanicznych detalach, natomiast mistrzowsko dopracowuje ozdobne wazony i inne naczynia. O martwych naturach Boznańskiej pisała historyk sztuki Helena Blumówna: „Niezmiennie powtarzają się więc w martwych naturach Boznańskiej te same wazony, porcelana ze złoceniami, szkła, jakieś szkatułki, posążki japońskie (…) nagromadzone w pozornym nieładzie na białym obrusie. Stanowią pretekst do przeprowadzenia określonej idei malarskiej w zakresie koloru, orkiestracji zestawień, wzajemnego przenikania, rzadziej kontrastów”.