Sztuka Współczesna. Nowe Pokolenie po 1989 (wyniki)
19 listopada 2020 godz. 19:00

Cena wylicytowana: 42,000 PLN
LOT number
We’re still working on English translations. Please come back soon. In the meantime you can browse through the auction in Polish
23

Cena wylicytowana: 42,000 PLN

olej/płótno, 140 x 185 cm
sygnowany i datowany na odwrociu: 'K. Jabłońska | 10. 13 r.'
ID: 91271
Podatki i opłaty
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i wynosi 18%.
- Do kwoty wylicytowanej doliczona zostanie opłata z tytułu "droit de suite". Dla ceny wylicytowanej o równowartości do 50 000 EUR stawka opłaty wynosi 5%. Opłata ustalana jest przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłoszonego przez NBP w dniu poprzedzającym dzień aukcji.
Więcej informacji
Karolina Jabłońska należy do najbardziej rozpoznawalnych artystek nowego pokolenia, która stopniowo i konsekwentnie ugruntowała swoją pozycję, czego świadectwem jest chociażby wygrana w konkursie Eugeniusza Gepperta w 2016 roku, a następnie udział w wystawach indywidualnych i zbiorowych w Polsce i zagranicą jak i gwałtownie rosnący popyt na nowe prace spod jej pędzla. Twórczość Jabłońskiej nosi ślady neoekspresjonistycznych tendencji, a deformacje i uproszczenia, którym poddaje wizerunki malowanych postaci, sugerują wręcz celowo prymitywizujące skłonności. Charakterystyczne dla malarstwa Jabłońskiej jest wykorzystywanie uproszczonego, jak gdyby kanciastego, wizerunku bohaterki – kobiety, z którą jak sama mówi, często identyfikuje się z praktycznych przyczyn dostępności modelki. Innym, niemalże równie istotnym motywem, zwłaszcza we wczesnej twórczości artystki, są wizerunki zwierząt – wielkich kotów, koni. W „Autoportrecie z lwem” (2013), Jabłońska jasno odwołuje się do obu tych tendencji, budując narrację sytuacji wewnątrz obrazu poprzez wykorzystanie konwencji ironicznego żartu. Artystka portretuje więc siebie w groteskowej sytuacji próby naśladowania dzikiego zwierzęcia. Robi to jednak w sposób prześmiewczy, przechadzając się na czworakach w bluzce w cętki imitującej futro innego wielkiego kota – geparda. Prawdopodobnie podświadomą sferą ironicznego żartu jest próba odwrócenia stereotypów płciowych i obnażenie zwierzęcej strony ludzkiej natury. Poprzez wyraźnie autotematyczne odwołania, Jabłońska stawia też pytania o rolę jednostki, artystki, kobiety, w otaczającym świecie, dążąc do ukazania tylko najbardziej surowych i odartych z estetyzujących elementów, emocji. Karykaturalna forma ludzkich i zwierzęcych figur przywołuje na myśl dziecięce rysunki, szczere i naiwne w swojej prostocie, pozbawione niepotrzebnych pozorów i chowanych emocji.